Tics

      Geen reacties op Tics


Het is alweer veel te lang geleden dat ik de tijd nam om te schrijven. Alles op papier en uit mijn hoofd. Ik weet dat het oplucht, maar even alleen ons gezin. Heerlijk.
Moet ik ook toegeven dat we genoeg aan onze hoofden hadden deze maand.

In het vorige Blog vertelde ik al dat er opeens allemaal regel dingen op ons pas kwamen.
Floortje was gevraagd om mee te doen aan een proef traject van Tackle Your Tics bij de Bascule.
Het komt er op neer dat ze 4 dagen intensief aan de gang gaat met haar tics. Dit doet ze samen met nog 5 kinderen.
Het is inmiddels wetenschappelijk bewezen dat gedragstherapie 1 van de belangrijkste dingen is die helpen bij Gilles de la Tourette. Normaal ga je gedurende 12 weken elke week een uur naar therapie. Nu hebben ze een traject ontwikkeld waarbij dit dus 4 dagen zijn. Deze keer was de aller eerste keer en ik geloof dat het goed is bevallen voor iedereen. Er volgen dus meer van deze trajecten. (Ben je geïnteresseerd? Volg dan de stichting van Gilles de la Tourette.)
Deze dagen hebben we inmiddels achter de rug.

Ik kan wel zeggen dat we er veel van hebben geleerd. En wat zijn we allemaal weer gegroeid!
Van te voren een kennismakingsgesprek en vragenlijsten. Gevolgd door telefonisch (omdat ik helaas geen vrij kon krijgen voor de gesprekken, en papa al die vragen zag duizelen.) nog meer vragenlijsten. Ze willen nu eenmaal alles goed op een rijtje hebben om te zien hoe het verloop is en waar ze op in konden spelen tijdens de therapie.
Veel geregel vooraf dus.
Gevolgd door 3 intensieve dagen. Zo fijn dat Menno vrij geregeld had! Voor Floortje veel oefenen en jezelf leren kennen. Hoe voel ik mijn tics aan komen? Wie ben ik? En ben ik mezelf als ik mijn tics weg laat? Hoe kan ik ontspannen? Hoe kan ik mijn tics leren verdragen en of in houden? Maar ook hoe kan ik mijn pijnlijke tics ombuigen naar minder pijnlijk? Zo fijn dat dit allemaal spelenderwijs en ook samen met andere kinderen ging. Zo leren ze van elkaar maar zien ze ook dat ze niet de enige zijn. Soms oefenen met elkaar en soms 1 op 1 met therapeuten.
Ook papa en mama mochten aan de bak. Veel tips en tools meegekregen en het contact met ouders onderling is altijd super fijn.
3 Dagen achter elkaar en de week erop nog eens een dag. De dagen hebben er behoorlijk in gehakt bij ons allemaal, maar wat hebben we veel geleerd!
Zo fijn om te zien dat ze nu nog meer zichzelf durft te zijn. Ze leert dat ze haar tics in de klas niet in moet houden. Normaal gesproken hoort dit wel, maar haar tics zijn de anderen niet tot last en als ze ze inhoud vreet dit te veel energie en houd het haar van haar focus op de lessen.
We zijn er nog lang niet maar we kunnen zeker verder met de dingen die we hebben geleerd.
We zijn er ook achter dat ze gecompliceerde tics heeft. Tics waar meerdere handelingen voor gedaan moeten worden en ook pijn moeten doen voor het fijn voelt. Dat stukje pijn is ze nu aan het reduceren. Oefenen dat het geen pijn pijn hoeft te doen maar dat ze toch gedaan worden.
En dan wat zijn mijn triggers? Bijvoorbeeld een sportdag op school is te veel. Doe ik evengoed mee en pik ik de volgende dag mijn rust? Of een potje buiten tikkertje spelen. Dat vreet aan haar maar ze doet niets liever. Hoe zorg ik dan dat ik ’s avonds weer even rustig mezelf word. En nog moeilijker. Hoe hou ik mijn tics in bedwang dat ik niet meer steeds val of struikel of mijn knieën zo knak dat het pijn moet doet tijdens het rennen? Goed genoeg dingen geleerd om te oefenen.

Nu volgende week nog en dan hebben we vakantie. Zijn we echt aan toe! Floortje doet mee met de eind musical van groep 8 omdat dit nu eenmaal een kleine school is. Hier legt ze onwijs veel druk op voor zichzelf. Ze is nu de laatste dagen dan ook mega druk en aanwezig. Nu ben ik veel gewend hier in huis, maar zelfs ik word er kriegel van. Laat die vakantie maar komen hoor! Oh nee, dat is niet eerlijk dat ik dit zeg. We moeten nu eenmaal onwijs wennen aan onze ‘nieuwe’ Floortje. Ze is eindelijk zichzelf aan het worden en laat alles zien. Heerlijk. Super TROTS op onze mooie meid! Maar wennen is het zeker.

Oh ja en tussendoor gaan we op zoek naar de vervolg stappen van therapie. Want we kwamen er ook echt wel achter dat haar dwang behoorlijk de overhand neemt in haar en ons leventje. Net als haar angsten. 1 ding tegelijk dus voor nu ligt onze focus op haar tics en zichzelf zijn!
En natuurlijk VAKANTIE!

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.