Therapie vrijdag

      Geen reacties op Therapie vrijdag


Gister weer een druk therapie middagje gehad.
Nog even en de therapie stopt. Dan hebben we al zoveel geleerd en zijn we zo gegroeid dat we het helemaal alleen kunnen. Zeggen ze.
Natuurlijk geloven we daar vol in, maar de veilige haven gaat weg. Waar gaan we heen als het even heel veel word? Waar kunnen we onze vragen neer leggen? Vooral Floortje vind het spannend.
Gelukkig hebben we de December en Januari nog te gaan, met een enkele tussenpose vanwege de kerst. De drukke dagen worden hiermee nog gedekt.

Gister eerst bij de gedragstherapeute langs. Hoe gaat het deze week en waar heb je het moeilijk mee? Floortje wist met zekerheid te vertellen dat het zandlopertje op de wc echt helpt! We hadden bedacht dat ze met een kleine regelmaat even de klas uit mag, en dan met haar zandloper even mag tikken en uitlaten op de wc. Zodra de zandloper is afgelopen (2min) gaat ze weer de klas in of als ze nog even tijd nodig heeft, dan draait ze hem nog eens om. Niet vaker dan 3x. maar zelf red ze het met 1 of soms 2x. Het lukt niet altijd om de klas uit te gaan, omdat het nu eenmaal drukke en gekke dagen zijn, maar ook omdat ze het zelf moeilijk vind om te gaan. Lastig uit te leggen, maar ze voelt het nog niet aan als ze overprikkeld is. Een leerpuntje voor haar. De momenten dat ze wel gaat voelen als een fijne opluchting.
Word ze zich meer bewust van alles, of komt het door de drukte en dus de stress, ze kan echt goed zichzelf zijn. Ze probeert zich natuurlijk nog in te houden, maar geregeld zien we echt haar tics in het openbaar. Ook de dwang is weer volop terug zoals ik al eerder vertelde. Doordat ze zichzelf kan zijn is ze al veel relaxter. Ok ieder ander ziet een lekker beweeglijk meisje wat overal op bijt en overal aan friemelt, maar wij zien niet meer die angst in de oogjes. Of het gespannen gezichtje.
In die zin is ze echt enorm gegroeid! Ook haar angsten dat er iets met ons gebeurd zijn te relativeren. In het begin was ze echt heel erg bang voor sirenes. Dit vooral omdat ze bang was dat er iets gebeurde met papa, mama of Maud. Als ze dan maar gaat dwangen dan komen er geen sirenes en gaat het goed met ons. Dit zal ze altijd blijven voelen, maar samen met de therapie hebben we een denkbeeldige koffer gemaakt. Als ze een sirene hoort moet ze even gaan zitten, in haar geval nog wel dwangen en ticcen als een gek, maar tijdens dit alles moet ze zelf haar koffer open trekken en nadenken waar wij zijn. Op het moment van de sirene vorige week was ik toevallig in de buurt en kon ik haar hierin van een afstandje begeleiden. Even helpen herinneren aan haar koffertje.
Waar is papa?
Die is op zijn werk en die heb ik net nog gesproken aan de telefoon.
Waar is Maud?
Die hebben we net samen naar school gebracht.
En mama?
Die staat naast me.
Dus?
Is er niets aan de hand met jullie en is het heel erg vervelend voor die andere persoon maar ik kan nu rustig met de bus mee naar de gym.

Kortom dit is het doel van een jaar therapie. En het gaat idd erg goed. De handvatten hebben we en nu kunnen we ze zelf gaan gebruiken in de praktijk.

Daarna nog even door naar de psycholoog om te praten over hoe het gaat en wat de prognoses zijn. ze werd gewogen en gemeten en we kwamen tot de conclusie dat ze echt in een jaar 8cm gegroeid is! Das best een hele boel. Ook haar gewicht is toegenomen, maar dat was wel nodig. Haar bloeddruk is ook prima dus kerngezond. Ze is, zoals we al dachten, begonnen met de pubertijd. Ze is er vroeg bij en of dit te maken heeft met de Tourette of niet das niet helemaal duidelijk. Niet bewezen zeg maar. Heeft wel gevolgen voor de hoeveelheid tics en dwang die ze heeft. Ligt aan de periode, de tijd van het jaar, maar zeker ook aan het feit dat ze is gaan puberen.
Maar ook de psycholoog zag dat ze beter in haar vel zat.

Een lange zit voor ons. Ik was al moe en aar, maar Floortje helemaal. Gelukkig hadden we tussen de 2 gesprekken door een kwartiertje rust. En nog gelukkiger was dat de grote speelkamer vrij was. We mochten dus lekker even uitleven in de speelkamer. Trommelen met de trommels, verkleden als prinsessen en ook nog even zwaardvechten als ridders! We moesten wel alles weer netjes opruimen voordat we naar het volgende gesprek gingen.
Wat kan je allemaal doen in een kwartier? Dat dus!

Arm in arm, druk kletsend en huppelend liepen we de deur weer uit. Trots op ons dat we al zoveel hebben bereikt samen!
De laatste keren komen in zicht, en dat is best wel spannend, maar we weten ook wel dat we het best gaan redden. Met ups en downs, maar dat is nu eenmaal de realiteit.

Reageer