Tellen

      1 reactie op Tellen

Na een heftige week voor Floortje was vandaag dan eindelijk de dag dat de therapie begon!

Woensdag avond vertelde ze dat ze zich niet lekker voelde. Kan, Maud had het van het weekend.
Een bakje bij je bedje en proberen wat te slapen. Maar eerst nog even naar de wc.
Uit het niets komt ze met een verhaal over: ‘Hoe kan je dood gaan? Wat gebeurd er als je dood bent?’ Oke? Daar zit je dan in de koude gang even snel bedenken wat je hier op gaat zeggen. Omdat ze met een bakje in haar hand zat begon ik het (Nu al beroemde) bakjes verhaal.
In het kort: ‘Zie je lichaam als een bakje en in je bakje zit je ziel. Als je lichaam, bakje dus, het niet meer zo goed doet en oud of ziek word, ga je naar de dokter. Die kan proberen of hij hem kan maken, maar als dit niet lukt gaat je bakje dood. Die wil en kan niet meer verder met leven. De inhoud van het bakje, je ziel, wil wel verder maar heeft geen bakje meer om in te wonen. Die vliegt dan de lucht in en blijft aan de hemel als een sterretje schijnen. Je bakje? Die begraven we of, zoals bij Opi gebeurde, die cremeren we. Maar gelukkig zit er niemand meer in. Het sterretje aan de hemel kan ons dag en nacht in de gaten houden en is zo nog een beetje bij ons.’
Goed dit ging gepaard met nog meer vragen over het hoe en waarom maar gelukkig was ze wat gerust gesteld. ’s Nachts begon ze met spugen. In haar slaap! Ze werd er niet wakker van! Menno ging even bij haar kijken en vond haar in haar spuug. Wakker gemaakt (Voor zover ze wakker werd) en douchen. Hier kwam het bakjes verhaal weer naar boven maar nu vertelde ze dat Familie belangrijk is en dat ze altijd bij ons zal zijn maar dan als sterretje aan de hemel. Nu geeft ze ons alleen maar overlast en zorgen en dit wil ze niet. ‘Als ik er maar niet meer ben mam, dan is het hier ook rustiger.’ Je begrijpt natuurlijk dat ik hier even heel duidelijk in ben geweest en gezegd dat dit niet de oplossing is. De volgende ochtend wist ze hier niets meer van af.

Vanmorgen mochten we de eerste therapie volgen. Eerst samen, want mama wilde het verhaal natuurlijk ook even kwijt. Natuurlijk schrok ze hier van dat Floortje best ver is hierin. Maar ze kon ook uitleggen dat het voor Floortje een makkelijk lijkende oplossing is om van de angst en dwang af te komen. Ze kan nog niet zover nadenken en begrijpen wat de serieuze gevolgen zijn van dood zijn. Ze ziet dit meer als een uitvlucht en een manier om rust in haar hoofd te krijgen. Ze neemt dit natuurlijk serieus en gaat het meer dan in de gaten houden maar eerst gaan we werken aan herkenning en erkenning. Wat is dwang? En ben ik de enige die het heeft?
De laatste 10 minuten mag mama er bij zijn en kan ik horen hoe het gegaan is. Ik zie een hele vrolijke en vooral drukke Floortje die erg opgelucht is. ‘Ik ben niet de enige mam! We hebben net een verhaal gelezen van een meisje die ook alles 3x moet doen, en volgens de tafel van 3! Ze is 9 jaar!’ Kortom herkenning!
Huiswerk voor deze week: Turfen hoe vaak ze met haar elle bogen of vingers tegen iets aan tikt. De hele dag! ‘Pff das onmogelijk!’ zei ik meteen. Dus afgesproken dat ik het elke dag een kwartier lang bij ga houden.

Dat wordt tellen.
handtekening
Tellen

1 thought on “Tellen

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.