Sneeuwpret

      Geen reacties op Sneeuwpret

Vanmorgen was het dan eindelijk zover en hadden we hier een klein, ietsie pietsie laagje sneeuw op de straat.
Kan hier nu een heel lang blog gaan houden om te vertellen hoe de meiden reageerden, maar volgens mij is dit redelijk ‘normaal’ voor een kind.

Floortje werd er meteen zenuwachtig van en kreeg haar tics even volop terug.
Ze heeft zelf besloten geen medicijnen meer te nemen, al een paar dagen, dus dit is totaal niet onder controle. Maakt natuurlijk helemaal niet uit we hebben ons best gedaan en geprobeerd. Als ze zelf niet meer wil is het ook klaar, en respecteren we haar ‘gekke dingetjes’ met alle liefde!
Maud riep meteen: ‘Mam, hoe voelt het eigenlijk aan je blote voeten? En hoe ziet het er uit als ik met mijn voet een stap zet in de sneeuw?’ Nou gewoon. Proberen dus! En daar ging ze. ‘Koud aan mijn voeten mam! Maar het is wel grappig!’
Lekker optijd naar school lopen natuurlijk. Floortje was net een jonge hond en rende van de ene kant naar de andere kant. Even totaal onbereikbaar voor de buitenwereld. Elk niet belopen stukje wit moest voorzien worden van 3 voetafdrukken en dan een sprong er weer uit. stukje gemist? TERUG!
Maud? Hand in hand met mama lekker kletsen over alles. Ondertussen zoeken we naar sporen in de sneeuw. ‘Kijk een honden pootje, wat schattig! Hij is zo klein! Ahhh, En volgens mij was het baasje een vrouwtje want het zijn puntschoenen. En wat is dit mam?’ ‘Dat zijn de zwemflippers van de eendjes.’ ‘Kijk hoe veel!’
Ondertussen zijn we Floortje kwijt! Ahhhh! Oh nee. Daar ligt ze even verderop op het grote parkeerterrein bij school ligt ze languit op de grond! Een sneeuwengel te maken. Een stap verder en weer liggen en nog eens. (Natuurlijk 3x)
Haha zeikie nat, maar ach wat is er heerlijker dan op deze manier genieten van je kinderen?

Foto’s zeggen meer dan genoeg denk ik zo.
IMG_20160225_093931
handtekening

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.