Schoolkamp

      1 reactie op Schoolkamp


Floortje zit in groep 7 en daar hoort een schoolkamp bij.
Op de fiets naar Castricum. Daar logeren ze 2 nachtjes in het bos. Natuurlijk doen ze allemaal leuke dingen zoals: Spelen in het bos en op het strand, korren, disco bowlen, ‘s avonds levend Stratego in het bos, kampvuur, een bonte avond en op de laatste dag zwemmen om vervolgens op de fiets om 4u op school aan te komen. Als afsluiting hebben een paar ouders gezorgd voor een lekkere kop soep en een stokbroodje. Kortom een druk maar gezellig programma.

Deze papa en mama vol dat ze niet heen mocht. Het is veel te veel en druk dat houd ze nooit vol. En ja, misschien was dit wel de veiligste weg voor ons. Geen gedoe en uit bescherming voor ons gewoon nee.
Maar Floortje wilde zo graag, ondanks alles waar ze eigenlijk zelf ook tegenop zag wilde ze niks missen. Samen gepraat, en de leuke dingen wogen niet op tegen de negatieve, dus praten met meester. Duidelijk de dingen op een rijtje gezet en meester verzekerde ons dat hij het onder controle heeft. Belangrijkste is toch wel dat ze zelf heel erg graag wil. Dus goed. Ga maar lekker en we zien wel wat voor gevolgen het heeft.
Naarmate de grote dag werden de tics heftiger en op de dag van vertrek was ze wel 3x onze Floortje. Grappig dat iedereen ditzelfde zei. Lekker aanwezig maar super stoer. Even een lastig momentje met afscheid maar daar ging ze.

Papa werken (Avond diensten), mama werken en Maud naar school.
Gek genoeg is het voor papa en mama best goed om los te laten. Dan heb ik het niet over loslaten in de zin van vertrouwen dat het goed gaat, want daar vertrouwen we op.
Het loslaten van het niet meer hoeven zorgen. Even genieten van Maud en samen filmpjes kijken op bed, met chips! Onbezorgd slapen zonder steeds wakker gemaakt te worden. En dan gewoon eens rustig aan de dagelijkse rituelen doen, zonder dat je overal achteraan moet zitten en dat dan nog de helft vergeten is. Rust in huis. Mag ik dat zo zeggen? Genieten. En tegelijkertijd er achter komen dat het best wel heel heftig is hier in huis. Maar wat missen we haar! Maud mist haar het meest. Die slaapt de eerste nacht in het bed van Floortje. ’s Ochtends zijn we super vroeg klaar en op school. Grappig dat we er achter komen dat we de dwang dingen van Floortje evengoed doen. Het zit er in gebakken bij ons.
Goed tussendoor krijgen we foto’s en korte berichtjes dat alles goed gaat. Ze geniet volop en het slapen ging goed. Soms even een dipje maar na een gesprekje met meester kan ze er weer tegenaan. Ze pakt haar momentjes van rust door af en toe in een boom te klimmen of even onder haar troostdekentje te liggen. Heel goed.
Onze achterwacht, als in de buren die paraat stonden om haar ’s nachts op te halen, hebben we niet nodig gehad! Papa was werken dus hebben we geen auto, maar wat super fijn als je dan een beroep kan doen op je buren!
Naarmate de vrijdag kwam waren we echt MEGA trots op haar. Zei zelf ook.
Toen ze eindelijk aan kwamen moest deze mama even een traantje weg pinken van blijdschap. Wat een kanjer!
Ze was zo kapot en doodop dat we meteen naar huis zijn gegaan. Geen soep en broodje voor ons maar rust. Wat was ze blij om Guus weer te zien! Heerlijk om te zien.

En dan komen de verhalen. Natuurlijk heeft ze het moeilijk gehad en heeft ze momenten gehad dat ze naar huis wilde. Ze vond de gesprekjes met meester erg fijn, die hielpen haar. De moeder die mee was, was er ’s ochtends vroeg voor haar. En de avonden met kampvuur heeft ze toch geprobeerd. Wow.

De gevolgen? Ze heeft haar tics gewoon gedaan dus toen ze thuis kwam waren haar nek, schouders en been erg pijnlijk. Ook haar lippen helemaal stuk tot bloedens aan toe, net als haar vingers. Ze vertelde ook nog dat ze al die tijd niks tot bijna niks had gegeten. Nu hebben ze daar echt wel goed op gelet, maar ik vond een broodje in haar tas, en zelf vertelde ze dat ze haar porties heeft doorgeschoven aan haar vriendje, en ze smokkelde dingen mee naar de wc…
Aan het eind van de rit was ze dan ook misselijk en niet lekker. Wonderlijk dat ze het evengoed allemaal gered heeft.
Nu is dit voor ons niks nieuws hoor. Hier schrikken wij dus niet van. Dit doet ze al sinds ze klein meisje was. Weken niet eten en dan flauw vallen. We hebben hier zelfs onderzoeken voor gehad in het ziekenhuis. Ze kan ook heel goed haar eten verstoppen. Of onder eten uit komen. Dit is een dingetje wat haar in moeilijk situaties helpt.
Door het pulken en niet eten heeft ze ergens de controle over. Ze wil graag de controle houden over dingen. Alles op kamp is niet te controleren, maar het niet eten en pulken wel.
Ok bij haar tics werkt dit iets anders. Haar tic nu is ook haar vingers tegen elkaar aan wrijven. Ze voelt een jeuk en als ze haar vingers hard tegen elkaar aan wrijft is de jeuk weg. Heel even, want dan komt hij weer. Dit geeft blaren en dus meer jeuk. Blaren tegen elkaar aan wrijven doen pijn, dus als ze ze nu open pulkt is de pijn minder en de jeuk ontsnapt misschien? Maar nee, die blijft. Dus wrijft ze vrolijk verder tot het gaat bloeden en zelfs dan. Thuis gekomen is de tic nog even heftiger en knakt ze haar vinger helemaal naar achter tijdens het wrijven. Kortom erg naar. Haar lippen? Das gewoon dwangmatig pulken. Dat heeft ze niet eens door en is om de controle te houden op iets. Ik zie bloed dus veilig.

Goed je snapt dat het behoorlijk veel gevraagd was van haar maar als je haar vraagt of ze het naar haar zin heeft gehad is haar antwoord volmondig JA!
Gister mocht ze naar de Ranch en heeft daar even al haar spanning aan het paard gegeven. Even relaxen tijdens de paarden coaching. Thuis aan de computer met haar koptelefoon op en vanmorgen werd ze alweer vrolijk wakker.
Deze ervaring en herinnering kan ze meenemen. Zei voelt zich zekerder van zichzelf en wij ook! Super trots op haar en alle nare naweeën nemen we op de koop toe.

1 thought on “Schoolkamp

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.