Schaamte

      Geen reacties op Schaamte


Die vakantieweek is voorbij gevlogen. Ok, we hebben nog 1 dag te gaan. Even lekker lang in de pyjama’s en verder niks.

Mama had deze week gewoon de kindjes maar de meiden hebben evengoed leuke dingen gedaan. Woensdag naar de Bingo en met vriendinnen gespeeld. Gelukkig waren er ook een paar mooie dagen dus lekker in de buitenkeuken spelen, en met die flinke regen konden we ook nog eens goed plassen stampen!
Floortje mocht met tante Louke mee naar de ‘Vlinderado’. Samen mooie vlinders kijken en ondertussen maakte tante Louke er een mooie fotoreportage van. Wat hebben we toch een mooie meid. Zo puur en echt. En dat is mooi vast gelegd op de foto’s. Ze hebben beide heerlijk genoten. En daar gaat het om.
Guus doet het ook super goed. Hij luistert goed en geniet van de meiden. We merken hier in huis dat hij goed aanvoelt hoe Floortje zich voelt. Als ze verdrietig is, kruipt ze bij hem en geeft hij haar zijn hele lichaam. Even samen kroelen en dan gaat ze weer verder. Is Floortje druk? Dan kunnen ze even uitrazen, maar Guus bepaald wanneer het genoeg is. Dan loopt hij weg en Floortje achter hem aan. Afsluiten met een kroel en weer verder.
Ook voor Maud is Guus een topper. Samen banjeren buiten in de tuin vinden ze heerlijk. Grappig dat Guus bij Maud in de buurt een stuk minder druk is als bij Floortje. Hoewel druk is niet het goede woord. Hij past zijn spelen aan. Bij Maud moet hij nu eenmaal rustiger doen, anders rent hij haar omver.
Ook de opvoeding gaat goed haha. Hij leert erg snel en maakt het ons dan ook niet al te moeilijk. Alle paadjes in het dorp kent hij ondertussen. Hij blijft al redelijk goed bij ons aan de riem. Trekt niet echt heel erg meer. (Ok. Toegegeven, dit is nog wel een klein leer prosesje) Meeste mensen die we tegen komen zeggen meteen: ‘Een hond erbij? Wow. En je hebt het al zo druk! Hoe doe je dit dan? Haal je je niet te veel ellende op de hals?’
Tja. Dit heb ik nu al zo vaak gehoord! Vast en zeker goed bedoeld, maar voelt ook een beetje of ik het niet aan kan. Ok het is druk. En ja niet altijd even makkelijk, maar de meerwaarde die Guus ons geeft is niet in tijd uit te drukken. Dus kom ik met me verhaal dat hij er is voor Floortje enz. Het is druk en kost tijd en energie. Maar die geeft hij dan weer aan ons. Want ook ik heb er plezier van. Even uitwaaien en al mijn zorgen weg laten waaien in de storm. Dat loopje moet nu eenmaal ook al heb ik geen zin. Als ik dan terug kom kan ik met frisse moed weer verder. Want als ik heel eerlijk ben is Guus niet degene die drukte en zorgen in huis meebrengt. Dit is onze dochter Floortje. Bedoel ik niet negatief maar alles draait om Floortje in huis. Hoe fijn is het als we allemaal even ons ei kwijt kunnen bij iets anders?

Brengt me meteen bij het volgende puntje wat in mijn hoofd zit. Schaamte.
Dit keert steeds maar weer terug bij Floortje. Ze schaamt zich voor hoe ze is. Wij leren haar in huis dat dit totaal niet hoeft en dat ze vooral zichzelf moet zijn overal waar ze is. Zo is ze nu eenmaal. Met en zonder haar tics en dwang. Hier in huis schamen wij ons al lang niet meer voor haar. Natuurlijk was het even lastig in het begin, maar nu we weten wat het is hebben we alleen maar diep respect voor haar! Mensen moeten je nemen zoals je bent. Maar in de praktijk is dit helaas niet altijd zo.
Ze vertelde gister bij de ranch haar verhaal en uitte haar zorgen. Als je dit dan terug hoort als mama zijnde dan breekt je hart maar weer eens. Ze kan niet helemaal zichzelf zijn volgens haar. Kinderen en volwassenen kijken haar na en vragen continu wat ze doet en waarom? Veel gehoord is ook: ‘Dit deed je gister ook niet, waarom nu wel? Komt het je goed uit nu? En waarom moet je perse deze kant op! Je kan toch omlopen?’
Een paar van de dingen die ze elke dag meerdere keren te horen krijgt. En dan heb ik het niet over het nakijken, zuchten en steunen van mensen. Al deze dingen zorgen er voor dat haar tics alleen maar meer worden en dus nog meer voor haar om tegen te vechten, want ondertussen wil ze ze niet laten zien en kronkelt ze zich weer in bochten zodat ze ongemerkt verder kan. Ook haar dwang is meer op dit soort momenten. Dus dezelfde looproute, dezelfde vaste dingen die nu eenmaal zo moeten en noem maar op. Dingen die in eerste instantie niet opvallen voor iedereen, maar die er wel zijn. Wat er dan in dat koppie om gaat is niet eens te beschrijven hoeveel.
Een klein stukje: doe ik het wel goed, wat denken mensen nu, zie je wel ze zien mijn tic, oh jee daar komt me tic weer, inhouden, of me benen aanspannen maar weer, au. Me been doet pijn! Pech het moet in me been want het mag niet opvallen, ik moet nu links om de kast heen maar er staat iemand, o jee, tic, Kakzooi! maar niet hardop, inhouden, even wachten, ja ze is weg nu kan ik, ik word geroepen maar ben de kast nog niet voorbij, Kakzooi! maar niet hardop, eerst doorlopen want het moet, weer geroepen nu boos, tic, lach maar en kom er aan. Enz enz..
De hele dag door!!!!! En dan moet ze ook nog ‘gewoon’ haar schoolwerk doen en weer nadenken. Geregeld komt ze doodop thuis. Haar hele lichaam doet pijn van de spierpijn. Gelukkig kan papa haar dan helpen door zachtjes alle pijnlijke spieren te masseren.
Het maakt me zo boos dat ze dit gevoel van schaamte heeft! Het doet me ook zoveel verdriet dat ze dus niet zichzelf kan zijn! Ok ze heeft hoge eisen voor zichzelf en haar dingen vallen dus niet altijd op maar ze zijn er wel degelijk! Op die leeftijd of eigenlijk al veel eerder begrijpen kinderen heel goed dat het niet normaal is. Je moet normaal zijn en vooral niet anders dan anderen, want dan pas je er niet tussen. Dus doen we onszelf maar pijn, letterlijk en figuurlijk, om maar niet op te vallen.
Wij roepen al jaren dat ze veel meer kan dan wat ze laat zien en dit bewijst het maar weer eens. Ze leeft een leventje met meerdere kanten. Haar tics, dwang, angsten en wat al niet meer, en dan ook nog wat wij (de maatschappij) van haar verwachten.
Wij zijn dan ook gestopt met het verwachten van hoge cijfers of een dik beroep in de toekomst. Wij verwachten dat ze gelukkig word zoals ze dat zelf wil. Uiteindelijk komt ze er echt wel!
Tot die tijd? Haal ik mijn kracht en energie uit haar! Wat zei allemaal te verduren en gedaan krijgt. Geeft mij kracht om door te gaan.

Ik hoop echt dat je na het lezen van dit verhaal iets anders tegen onze mooie meid aankijkt. Een stukje begrip hebt voor hoe ze is en niet meteen roept, zucht of wat dan ook. Laat haar rustig haar ding doen en als je ziet dat ze worstelt met iets, vraag of je haar kan helpen. Of laat haar ‘gewoon’ gaan. Als haar tics te zien zijn negeer ze. Let er niet op en ga door met wat je aan het doen was.

Zo dat is er uit. Dank je wel voor het lezen en ik hoop oprecht dat je er iets mee doet.

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.