Ranch

      Geen reacties op Ranch


Wat duurt een week toch lang, vreselijk lang. En we worden steeds zenuwachtiger naarmate het weekend vordert. We slapen er zelfs minder goed door.
Nee dan heb ik het niet over de CITO toetsen die er aan zitten te komen. Ja ok die maken het er ook niet makkelijker op, maar eerst gaan de grote zenuwen vooral over de eerste echte dag op de Boerderij! De Ranche om precies te zijn.

‘Wat zullen we gaan doen? Welke kinderen zijn er nog meer? Wat zullen ze van me vinden? Wat nu als ik weer zo’n heftige tic aanval krijg als vorige week?’
En dit zijn nog maar een paar gedachtes die ik te horen krijg van onze Floortje.
Dan is het eindelijk vrijdag. Even met juf gepraat over hoe het nu gaat met Floortje en hoe we de toetsen week weer tegemoet gaan. Goed om dat contact te hebben zo nu en dan. Op school doet ze het net zo goed als thuis. Dat willen we horen.
Tussendoor wilde ze spelen bij de BSO. Haar vriendin was vandaag alleen en Floortje mocht gezellig komen spelen. Afgesproken dat als er iets is ze moest bellen en anders gewoon naar huis te fietsen als haar vriendin ook werd opgehaald. Maar ik werd al eerder gebeld door de juf. ‘Ze stapt nu op de fiets. Het ging even niet zo goed.’ Deze mama ook op de fiets en ik trof een zwaar teleurgesteld en diep verdrietig meisje aan. Ze hield zich in maar eenmaal in de achtertuin kwamen de dikke tranen er uit. Tegelijk ook weer helemaal trillen over haar lichaam!
Arme schat. Alles was te veel. Ze wilde zo graag spelen en nergens aan denken, maar dan komen toch die tics en dwang dingen naar boven. Alleen deze juf weet van niks. Dan moet ik het inhouden en niets laten merken. Maar wat nu als dit het alleen maar erger maakt? En dit gebeurde dan ook.
Thuis even domweg tot rust komen in haar bedje met een spelletje op de telefoon. Kom ik buiten haar vriendin tegen. Die vertelde dat ze geschrokken was van Floortje en het zo zielig vond. ‘Ze hoeft het toch niet in te houden voor mij? ‘ Kijk dat noem ik nu eens vriendinnen. Natuurlijk kwam ze nog even mee naar huis om te zien hoe het nu ging.

Dan is het toch eindelijk zaterdag ochtend. Wel even wennen zo vroeg de deur uit in het weekend. 8.30u zaten we in de auto met zijn allen. En stiekem zijn we allemaal best wel even zenuwachtig voor wat er komen gaat.
Maar eenmaal daar wilde ze niet eerst beginnen met een kopje thee en een praatje. ‘Prima dan mag je ook even kijken in de stallen. Daar is iemand bezig met de stallen uit te mesten. Als je het leuk vind mag je haar helpen.’ En daar ging ze. Al snel liep ze geregeld heen en weer met dat meisje en was ze druk bezig. Na een half uurtje zijn ook wij maar naar huis gegaan. ‘Ga nu maar! Ik zie jullie straks wel.’ haha lekker ding.
En nu? Wat zullen wij eens gaan doen? Lekker maar terug naar huis. Even niks doen en koffie drinken. Om 12.30u mama weer in de auto. Het is ook eigenlijk mar 20 min rijden. Valt alles mee. Nog even samen in de stallen gekeken en gehoord hoe ze het gedaan had en dan weer op naar huis. Ze heeft het erg naar haar zin gehad. Ze vertelden dat ze begon met de stallen uit mesten en later een paardje poetsen en verder? Eindelijk kwam ze om 12.30u binnen om eens een broodje te eten. Ze kreeg het koud en wilde even lekker voor de kachel met de honden knuffelen. Toen kwam mama alweer.
Zelf vertelde ze dat ze het super leuk vond om de stallen uit te mesten. Lekker bezig zijn en daarna ook nog even een paardje poetsen. Tussendoor kwamen er steeds meer kinderen en werd het eigenlijk nog gezelliger. Ze vroegen natuurlijk allemaal wie ze was en wat ze heeft. Tics en dwang? Wat is dat dan? En wat doe je dan? Zo leert ze er goed over praten en tegelijk ook ‘gewoon’ zichzelf te zijn. Ze heeft dan ook gewoon haar tics en dwang gedaan (Misschien in mindere mate.) en aan het eind van de dag kwam er dus ook niets uit! Wow. Als dit al het enige is wat we hiermee bereiken dan zijn wij blij!
Ze vond het echt super gezellig en vanaf nu mag ze elke zaterdag ochtend lekker naar de Ranch.
Samen met de mensen van de Ranch zal ze er vast en zeker veel leren. Niet alleen maar alles wat ze wil leren over paarden, maar ook om vooral zichzelf te zijn. Met de tics en dwang. Want dat is wie ze is. Het hoort bij haar en met het inhouden bereik je niks. Ok je bereikt er mee dat je tics er allemaal tegelijkertijd uit moeten aan het eind van de dag. En dat is niet fijn. Dat doet pijn, maakt haar misselijk en bang tegelijk. Dit willen we dus NIET.
Zo fijn dat ze de eerste dag al zo zichzelf kon zijn. Dat voelt goed en proeft naar nog meer van die dagen.

’s Middags nog heel even op verjaardag bij haar vriendin, maar eigenlijk was ze zo moe dat we na een uurtje naar huis zijn gegaan. Floortje was wel aanwezig maar toch niet.
Lekker vroeg eten en samen met papa een filmpje kijken op bed. Lekker even helemaal in de rust.
Maud en ik gingen samen naar de eerste ballet voorstelling van ons nichtje Jasmijn. Wat was ze goed! We hebben genoten van alle optredens. Maud stond heerlijk mee te swingen.
Aan het eind nog een dikke knuffel en een cadeautje voor Jasmijn en toen ook op naar huis.

Reageer