Raak ik uitgeblust?

      3 Reacties op Raak ik uitgeblust?


Raak ik uitgeblust of hebben we de dingen redelijk op de rit en kan ik er simpelweg niet veel andere dingen bij hebben? Dat is de vraag die me de laatste dagen bezig houdt.

In het begin van onze zoektocht begon ik alles maar te bloggen om zo iedereen op de hoogte te houden, maar ook om van me af te schrijven.
Wij waren zoekende en nieuwsgierig, maar de mensen om ons heen wilden ook alles graag weten, en hoe goed bedoeld, iedereen had er iets over te zeggen. Iedereen heeft nu eenmaal een mening en weet wat het beste is om te doen. Uiteindelijk zijn wij degene die het moeten doen, of eigenlijk is Floortje vooral degene die het moet doen.
Dus zoeken, ontdekken en heel erg veel therapie voor Floortje en ons als gezin.
Dan heb je nog je eigen gevoel. Wat denkt iedereen in onze omgeving? Doen we het goed? En wat is er allemaal mogelijk om zo het beste uit ons gezin te halen!

Er kwam heel erg veel op ons af. Het kostte veel energie en dan krijg je te horen dat je alles eigenlijk al weet. Dat je bijna nog meer weet dan de psychologen die je helpen.
In ons achterhoofd wisten we dit eigenlijk al. Maar de veiligheid om elke week een uur bij iemand te zijn die alles wat je doet en wat je meemaakt kan bevestigen, bevestigen dat je het eigenlijk al goed genoeg doet, dat je weinig meer nieuwe dingen kan leren. Voelt als veilig. Een steun in de rug. Je bent niet alleen en je doet het goed.
Als Floortje dan zelf aangeeft dat ze het genoeg vind. En dat ze geen gesprekken meer wil, dat ze rust wil, kan ik dat eigenlijk alleen maar bevestigen. Niks. Helemaal niks en we zien wel hoe het verder gaat.
Ik kan me herinneren dat in het begin te horen kregen dat we tijdens de therapieën een koffertje zouden samenstellen. Een koffertje die we van die dag af aan elke dag bij ons zouden dragen. Hierin zitten alle handvaten die we nodig hebben. Dat koffertje zit nu tjok vol! Allemaal informatie en handvaten die ons op ons avontuur helpen. We dragen die koffer elke dag mee onder onze armen want zonder kunnen we echt niet.

Dus dan heb je opeens een dag in de week niks. Heerlijk niks moeten. Niet meer weg hoeven en Floortje kan ook lekker haar ding doen. Tenminste dat zeg ik wel zo makkelijk maar makkelijk was het echt niet. Dan val je in een soort van gat. Voel je je echt alleen. Tenminste zo voelde ik me. Niemand om op terug te vallen, niemand die zegt dat je het echt goed doet. En ook niemand die je helpt met ideeën geven als je het zelf even niet meer weet. Alleen.
Dan hebben we gelukkig een heel sterke band met elkaar als gezin en samen kunnen we echt wel brainstormen hoe we de dingen aan gaan pakken, maar makkelijk is het echt niet kan ik je vertellen.

Het vreet energie en dan dendert het gewone leven ook nog verder. De feestdagen kwamen aan en alles zorgt voor extra stress en hier in huis dus ellende. Floortje word ouder en gaat puberen. Mensen die echt weten wat Tourette is weten ook dat het dan pas begint.. (Die waarschuwing kregen we nog even mee de laatste therapie dag. Weet dat dit allemaal het begin is.)
Wat betreft het bloggen. Ik had/heb hier simpelweg de tijd niet meer voor. En waar blog je dan over? Hoe het nu gaat? K.T eigenlijk. Dat wil je niemand meedelen, en niemand zit daar op te wachten. Dus gewoon echt niks even.
Ik ben voor mezelf een Bullet Journal begonnen. Een papieren dagboek waarin ik elke dag kort bijhoud hoe het gaat. Maar ook houd ik bij hoe het met Floortje ging. Alleen maar om te zien dat ze ook goede dagen heeft. Zo kunnen we aan het eind van de maand zien dat ze ook rustige dagen heeft gehad. Tenminste dat dacht ik. Want de praktijk leer dat we tot nu toe elke dag wel iets hadden. Elke dag hebben we de koffer nodig zeg maar.
Van bijna elke dag een paniekaanval, hele pijnlijke tics naar dwang handelingen en de bijbehorende woede uitbarstingen. Maar toch, als ik nu terug kijk, juist omdat we het in de omgeving rustig houden, doet ze het goed. Zegt genoeg voor mij. Betekend dat we het thuis goed doen. thuis is veilig en thuis kan ze tot rust komen.

Als ik dit zo op papier heb staan en ik lees het terug. Kom ik tot de conclusie dat ik idd een beetje uitgeblust raak. Maar is dit gek? Nee. Lijkt mij vrij logisch. Elke dag mag ik die koffer open maken en elke dag mag ik bedenken hoe we de obstakels aan gaan pakken. Ik omdat ik er nu eenmaal midden in zit en ik omdat ik nu eenmaal thuis ben. Dat wil echt niet zeggen dat Menno niks doet. Menno werkt veel en als hij thuis is krijgt hij ook echt wel zijn portie over zich heen. Samen zijn we een goed werkend team al zeg ik het zelf.
Dan hebben we nog een mooie dochter die we alles willen geven en ook die krijgt de nodige dingen mee van haar zus. Makkelijk is het niet maar wat doen we het goed samen.
Als ik heel eerlijk ben? Heb ik weinig energie om andere dingen in me op te nemen. Als ik even lekker niks heb dan heb ik ook echt even niks. Kan ik heerlijk genieten van onze Guus en lekker naar buiten gaan of samen knuffelen op de bank.
Dus als een gek gaan bloggen om alles en iedereen op de hoogte te houden dat gaat het niet meer worden. Mijn tijd is kostbaar geworden. Ik moet mijn momenten pikken om juist weer energie te krijgen om thuis de dingen draaiende te houden.

Natuurlijk doe ik mijn best om zo af en toe een update te plaatsen, maar als mensen echt iets willen weten dan weten ze ons te vinden. Voor vragen staan wij altijd nog meer dan open!

3 thoughts on “Raak ik uitgeblust?

  1. Louke

    Trots op jou zus, hoe je dit allemaal zo goed verteld en uitlegt. Het is niet gemakkelijk en ja het is logisch en heel normaal dat je uitgeblust raakt. Ik ben blij dat wij meer contact hebben nu weer, ik wil er voor jou en jullie allemaal zijn 😘😘😘

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.