Paniekaanval tot Creatief denken.

      2 Reacties op Paniekaanval tot Creatief denken.


Net als je denkt dat het rustig is met de dwang, dan gebeurd er wat. En komt alles er dubbel en dwars uit. Van paniek aanval tot creatief denken dan maar?

De Cito toetsen zijn nog volop bezig en zorgen voor spanning bij Floortje. Vorige week al een kleine uitslag gekregen en ze zit ‘gewoon’ gemiddeld met haar rekenen. Gemiddeld is goed genoeg voor ons dus prima. Deze week spelling.
‘Was het maar vast zaterdag mam. Dan kan ik weer lekker naar de Ranch.’ Dit riep ze maandag ochtend al! Zet meteen de toon voor de rest van de week kwam ik achter.

Woensdag naar school en alles ging nog goed. We zitten op de helft van de week, de drukke werkdag voor mama is ook geweest dus we gaan goed.
Tot we uit school komen.
Ik had het al gezien vanmorgen toen ik naar huis fietste. ‘Ons’ bruggetje aan het eind van de straat, waar we elke dag over heen gaan van en naar school, werd met een grote kraan omhoog getild. De palen waar hij op rust moeten vervangen worden. We kunnen de rest van de week niet over deze brug. Gelukkig hebben we nog 2 andere routes die prima te doen zijn dus niets aan de hand. Samen met mijn oppas kindje was het een heel spektakel om te zien.
Ik dacht toen niet aan de gevolgen die het heeft voor Floortje.
Toen we terug fietsten vanuit school viel het kwartje nog niet bij me. Ik vertelde wel al tegen Maud dat we even een stukje verder moesten fietsen omdat de brug gemaakt werd. Toen we de hoek om kwamen, Floortje fietst altijd voor ons uit, hoorden we opeens een harde gil. Gevolgd door ontroostbaar hard hoorbaar gehuil. We zagen nog net hoe Floortje van haar fietst af stapte en midden op straat naast haar fiets ging zitten huilen. Snel naar haar toe en gezorgd dat we aan de kant gingen staan. Gelukkig was de hele stoet met auto’s die van school kwamen al geweest. Het was rustig op straat. Rustig? Dat gehuil gaat echt door merg en been. Even rustig worden en knuffelen. Haar hartje ging flink tekeer en haar ogen schoten van links naar rechts. Een paniek aanval. Tics kwamen er aan alle kanten uit en ze was even niet bereikbaar. Toen ze wat rustiger werd kwam er uit dat de brug weg was. ‘En nu? Hoe moet ik nu naar huis? Ik ben vanmorgen over die brug heen gegaan dus moet ik ook weer zo terug. Ik kan hier toch niet de hele nacht blijven wachten?’
Oh jee. En nu idd? Praten en praten en uiteindelijk samen een creatieve oplossing bedacht. Nee niet door slootje te springen, of de mannen te vragen haar naar de overkant te takelen, hoewel we die wel hadden bedacht. Maar gewoon door die weg even in de wacht te zetten. Nu via de andere brug terug en morgen ochtend diezelfde weg weer heen. Tijdelijk nemen we die brug (Niet die andere houten, want stel dat die er ook uit moet, maar de grote stenen brug voor de auto’s.) als de brug dan klaar is nemen we die terug. Probleem opgelost toch?
Voor even ja. ’s Avonds werd het alleen maar erger en erger. De mannen waren nog niet klaar en Floortje werd al misselijker. Hoe moet dat nu?
Weer in gesprek. We kwamen er achter dat ze niet bang is voor de route die ze terug moest. Daar hebben we het al vaker over gehad. Het lukt niet altijd namelijk. Als mama heen bij de koelkast staat en je moet er omheen, staat mama er niet altijd terug nog. (Lang en ingewikkeld verhaal, maar die dwang hebben we redelijk onder controle.) Wat haar dwars zit is vooral het feit dat die brug haar veilige haven is. Via die brug gaan we altijd heen en terug naar school. Dat is haar vaste loopje zeg maar. Die is nu weg. (Vergelijkbaar met het weg halen van je lievelingsstoel. Opeens is je stoel weg. Waar moet je nu zitten?) Grote paniek en geen controle meer over de dingen. Dit zorgt voor onrust in haar hoofd, tics en overal kriebel in haar hele lichaam, gevolgd door misselijk worden en in je hoofd gaan zitten. (Autistisch) Samen konden we het gevoel benoemen en terugbrengen naar de veilige haven thuis. Haar bed, met haar knuffels en omhuld door haar klamboe. Alle knuffels werden weer even goed gelegd en aangeraakt en geroken. En mama kon ook naar bed. Floortje ging nog even door met alles te regelen en viel uiteindelijk ook in slaap.
’s Ochtends meteen kijken bij de brug. Naar school en uit school weer kijken. De mannen waren druk bezig maar hij is nog niet klaar. Als grap (Weten die mannen veel) riepen die mannen nog even dat hij volgend jaar pas klaar is. Oei… Maar Floortje kon er gelukkig om lachen en zei zelf al dat het vast niet zolang meer duurde.
Vanmorgen nog niet klaar. Nu is haar geduld echt wel op. Ik bracht haar net naar school als een ‘autistisch’ meisje. Vandaag nog een toets en die brug. Moeilijk ook om je te concentreren als je misselijk bent en niet goed in je vel zit. Nog 1 dagje dan mag je weer naar de ranch. Die gedachte helpt haar de dagen door te komen.

Hopen dat die brug vandaag weer over de sloot ligt, want nog een weekend word erg moeilijk vrees ik. Zou zo graag die mannen een handje helpen zodat het sneller gaat! Al is het alleen maar om ze op te jutten! Schiet op want mijn dochter kan het niet meer aan!

Maar ja. Dat zou best een beetje gek zijn natuurlijk. We houden het maar bij flinke duimen draaien en hopen dat de mannen mijn gedachten kunnen lezen. Van het weekend misschien toch maar slootje springen terwijl we eigenlijk ook wel weten dat dit niet helpt voor de lange termijn, maar misschien wel even rust geeft in dat koppie?

2 thoughts on “Paniekaanval tot Creatief denken.

  1. adrie

    Als dit onzin is moet je het maar heel snel vergeten en deleten…
    Is het een oplossing om in geval van ‘geen nood’ af en toe een andere weg naar school/huis te nemen? Afgaande op haar situatie de routine doorbreken……
    ik vindt het geweldig dat je deze situatie met iedereen deelt zodat we zien hoe het gaat met een speciaal kind, dank je wel
    Sterkte hiermee en nog eens als dit onzin is delete delete delete

    1. Brenda Auteur bericht

      Onzin? Tuurlijk niet! Meedenken is altijd goed toch? Alleen is deze brug het makkelijkst praktisch gezien dan. Mijn grote kar met kids kan hier doorheen. De andere brug kan dit niet. En als we de auto brug nemen is het altijd mega druk… vind ik niet zo fijn haha
      Daarbij is dit voor het eerst dat het zo erg is! Als ik serieus moet na gaan denken hoe ik alle routine dingen ook anders kan doen? Pfff… Haha dan heb ik geen leven meer!

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.