Paniek!

      Geen reacties op Paniek!


We merken hier in huis al even dat er wat staat te veranderen bij Floortje. Eerst dachten we dat het door haar schoolkamp kwam. Maar dat is alweer even geleden en de veranderingen duren hier nog lekker voort.

Vaak is het een week of 2 ‘moeilijk’. Boze reacties, afwezig gedrag, dwang, tics, angsten, hoofdpijnen, slecht slapen en eten. En dan zomaar opeens is alles weer normaal. Dan is er een nieuwe tic of de dwang heeft zijn plekje weer veroverd. Allemaal wennen aan de nieuwe Floortje en weer door.
Deze periode duurt, en gaat gepaard met angst en paniek.
Is het angst? En hoe herken je paniek? Overdrijven wij ouders als we het een paniek aanval noemen? Misschien stimuleren we deze angsten?
Goed eerst maar eens onderzoeken wat nu eigenlijk een angst of paniek aanval is. Het internet zegt dit:

Bij angststoornissen is er sprake van lichamelijke, gedragsmatige en cognitieve verschijnselen. Lichamelijke verschijnselen bestaan vaak uit:
• zweten
• hartkloppingen
• knikkende knieën
• misselijkheid
• braken
• buikpijn
In het gedrag van kinderen met angst komen verschijnselen voor als:
• weglopen
• huilen
• paniekreacties
• vermijden van situaties of activiteiten
Ja hoor. Dit past in haar beschrijving. Soms zijn de aanvallen heftig en is ze de komende 10 min niet aanwezig. Wil ze het liefst zo stevig mogelijk vast gehouden worden en verder niks. Zweten, hart kloppingen, angst, hyperventileren, huilen trillen, misselijk en braken. Tot slot natuurlijk een mega hoofdpijn en van niks meer weten.
Vreselijk om je kind zo te zien! De laatste dagen heeft ze hier geregeld last van. Geregeld als in dagelijks en vaak meerdere keren. Niet altijd zo heftig maar wel gepaard met misselijk zijn en niet willen of kunnen eten en slapen. Dat zorgt weer voor dwang handelingen en tics. En het cirkeltje is weer rond.
Wat zijn dan de triggers? Uhm. Geen idee. Het kan van alles zijn. Een sirene die langs komt, maar ook een gedachte aan mama dat ze zomaar opeens dood gaat, of een van de vele herinneringen die ze in haar koppie heeft opgeslagen. Die stomme herinneringen komen dan zomaar opeens naar boven gefloept. En die zorgen dan weer voor angst en uiteindelijk paniek. Het kunnen ook geuren zijn die het stimuleren. De geur van een houtkachel bijvoorbeeld.
Kortom paniek. En dus de nieuwe Floortje. Nieuw is het eigenlijk ook weer niet. Hier heeft ze heel in het begin ook last van gehad en staat ook bij haar diagnose. Dwang, Tourette en Angst stoornis. En dan alles wat er tussenin komt. Angst is dus niet nieuw maar wel een hele tijd op de achtergrond geweest. Achter elke dwang handeling zit een angst dat weten we en hier werkt ze dan ook hard aan. Nu zijn de angsten een losstaand iets en op de voorgrond. Voor ons begint dan ook de zoektocht naar hoe we haar hierin kunnen helpen.

Da’s een lastige om heel eerlijk te zijn. Therapie helpt, praten over de gedachten en proberen vooral positieve, leuke dingen te benoemen. Oefeningen tijdens de paniek? Haha sorry hier lach ik even om. Mevrouw eigenwijs wil op dat moment helemaal niks. Alleen maar vast gehouden worden en of knuffelen met onze hond Guus. ‘Over 10 min is hij weer voorbij en dan gaat het wel weer met me.’ Aldus Floortje.
We proberen hier in huis al bepaalde gespreksonderwerpen te mijden, en plannen de dagen niet vol. Ook Maud beschermt haar zus maar al te goed. Spreekt iemand een verboden onderwerp uit dan krijg je met Maud te maken. En Maud kan heel goed knuffelen!
Ook zijn we aan het kijken naar een soort van drukvest. Deze doet ze aan als een zwemvest en kan ze in moeilijke periodes oppompen. Dan voelt het als een dikke knuffel zodat ze rustig kan worden.
En.. achter de schermen ben ik alweer een tijd bezig met een andere optie waarvan ik hoop dat deze door gaat. Alleen kost dit wel heel erg veel geld en alleen redden we dit niet. Maandag hebben we hier een gesprek over en ik hoop echt heel erg dat dit de door kan gaan. Allemaal even mee duimen dus!
Gister was een moeilijke dag. Papa ging naar zijn werk om 12u en toen ging het mis. Een sirene door het dorp zorgde voor stress gevolgd door een volgende, een trauma helikopter en een politieauto op de hoek van de straat maakte het compleet.
De rest van de middag bleef dit gevoel haar achtervolgen en tijdens het avond eten dacht ze zomaar opeens aan het feit dat mama dood ging. ‘Wat nu als jij dood ga? Wie is er dan voor ons?’ Snel naar de wc, misselijk en niet gegeten.
In slaap komen lukte natuurlijk pas rond 23.00u! Gevolgd door nachtmerries en vanmorgen weer vroeg uit de veren. Door het slechte slapen krijgt ze veel dwang dingen en zijn de tics moeilijk in te houden.

Kortom we zitten in een pittige tijd.
Maar! We weten allemaal dat dit tijdelijk is. Dan volgt er even rust om vervolgens weer te pieken.
Tips zijn natuurlijk altijd welkom! Dus voor degene die denkt de gouden tip te hebben om de paniek wat te temperen kom maar door.

Reageer