Niets MOET

      2 Reacties op Niets MOET


Eerlijk zijn tegen mezelf en dit delen in mijn blog.
Dat is een belofte die ik mezelf gemaakt heb toen ik ben begonnen met het bloggen.
Soms is dit makkelijker gezegd dan gedaan. Soms moet je alles ‘gewoon’ even laten bezinken voor je het op gaat schrijven.

Het gaat alweer een tijdje zijn gangetje. Het lijkt of we allemaal aan het idee gewend zijn en alsof alles nu op rolletjes loopt. Toch is dit niet altijd zo.
De therapie is inmiddels weer in volle gang en op school gaat alles zijn gangetje. Thuis is het toch wel lastig voor Floortje en voor ons om een beetje een relaxed ritme te krijgen.
Veel ruzie tussen de meiden onderling, waarin Floortje toch wel hardhandig is naar haar zusje (En naar mij). Met hardhandig bedoel ik duwen, knuffelen of knijpen. Alles is oh zo goed bedoeld en 9 van de 10 keer is dit alleen maar omdat ze ons zo lief vind dat ze even iets harder een knuffel geeft of als bevestiging even iets harder dan normaal in onze armen of buik knijpt. Goed, papa en mama kunnen dit redelijk hebben, ik zeg redelijk want ze word toch echt wel sterk nu, maar Maud is natuurlijk een ander verhaal.
Ook is ze thuis mega druk en onrustig. Alsof ze op school alles in houd en thuis komt alles er dubbel en dwars weer uit.
Wat doen we hier mee? Maar vooral wat kunnen we hier mee?
Na verhaal gehaald te hebben op school, en na een korte observatie van school uit, kwam er uit dat ze op school prima mee kan komen. Ze lijkt weinig last te hebben van alle dwang en tics. Thuis komen de boze buien en de dwanghandelingen er flink uit. Maar waarom?

Floortje gaat 1x in de week naar de gedragstherapie in Purmerend en 1x in de week mag ze leren ontspannen bij onze lieve buurvrouw en coach Esther. Van ‘Kinderpraktijk Abracadabra’
Zo fijn dat ze hier helemaal zichzelf kan zijn en ook nog eens goede manieren leert om te ontspannen. Natuurlijk praat deze mama vervolgens ook met Esther om er achter te komen wat onze Floortje nodig heeft.
Uiteindelijk zijn we er elke week best druk mee. Druk met Floortje en dan ook nog ons dagelijks leventje.

Soms heb je dan van die momentjes dat je het even niet meer weet. Wat moeten we en vooral wat kunnen we nu nog doen om alles zo soepeltjes mogelijk te laten verlopen?
Dan heb je zomaar van die zeldzame momentjes met zijn 2. Menno thuis uit zijn werk en ik even een momentje niks. Samen in de achtertuin met een kopje koffie en een goed gesprek. Wat gaan we doen? Samen tot de conclusie gekomen dat er toch iets moet gebeuren aan de rust in huis. Want rust is iets wat we allemaal willen. Maud noemt het geregeld op, maar ook Floortje heeft het meerdere keren genoemd. ‘Ik wil alleen maar RUST. Ik heb geen last van mijn dwang en tics. Ik wil vooral rust.’
En eigenlijk willen we dit allemaal. Ik snak ook naar de nodige rust. Maar hoe krijgen we dit?
Samen brainstormen hoe we dit kunnen creëren is al fijn. Wat is belangrijk op dit moment, en waar staan wij nu?
De vakantie komt dichterbij, en dat betekend voor mij als gastouder rustigere tijden. Even rustig met kinderen dus even een beetje op adem komen. De meiden hoeven dan niet naar school dus de toetsen stress valt ook weg.
Ondertussen heeft papa besloten toch voor zijn andere baan te gaan, wat inhoud dat hij meer weekenden en avonden werkt maar er overdag vaker voor ons is.
De therapie laten we door gaan, ook omdat we een goede basis willen leggen voor de laatste 2 jaar basisschool. Ondertussen kunnen we uit gaan zoeken wat wijsheid is voor de middelbare school. Dit doen we natuurlijk in overleg met school en de therapie.
Verder heb ik samen met Esther besloten om ook wat vaker langs te komen voor een goed coaching gesprek. Ondertussen hebben we ons eerste gesprek gehad.
Zo fijn om met iemand om tafel te zitten en even al je emoties te kunnen laten gaan. Begrepen te worden en je gedachten op tafel te gooien. Samen brainstormen naar mogelijkheden, en ja dan toch ook met je billen bloot. Toegeven dat je sommige dingen misschien ook op andere manieren kan benaderen. Zal ik niet alles zo open en bloot geven, maar 1 ding was voor mezelf ook wel duidelijk. Ik vind het moeilijk om te accepteren dat we een dochter hebben die nu eenmaal een gebruiksaanwijzing heeft. Klinkt heel hard misschien, maar elke mama heeft een perfect ideaal plaatje van zijn kind. Ik dus ook. Alleen is onze meid nu eenmaal anders dan mijn ideaal plaatje. Loslaten en accepteren is 1 ding, maar dit dan ook echt doen is weer een ander ding. ‘Schijt aan de rest,’ zoals Menno dit zo mooi kan zeggen en doen. Ik heb hier toch wat meer moeite mee merk ik. Leren loslaten is een groot punt denk ik. Hier ben ik dan ook hard mee aan de slag gegaan deze week. Niet meer letten op alle drukte en gekkigheid. Laat haar druk doen als ze druk wil doen en proberen er niet te veel aan te storen. Haar zelfs even weg sturen naar boven helpt heb ik gemerkt. Maar ook het benoemen dat ik het soms moeilijk vind dat ze zo druk is. Maar tegelijk ook laten weten dat dit wel mag en juist goed voor haar is. Alleen misschien even op je kamer?
Goed 1 van de dingen die ik wil leren. Het MOET niet allemaal perfect zijn. haha tja.. das makkelijk gezegd en dit is nog best een groot ding.
Uiteindelijk is dit de volgende stap naar acceptatie? Hopelijk bereiken we nu door niet al te veel aandacht te geven aan alle ‘negatieve’ dingen, dat we zo weer vaker de positieve leuke dingen te zien krijgen. Wie weet houd ze zich al die tijd onbewust wel in omdat mama het zo vervelend en storend vind?
Allemaal speculaties. 1 ding is zeker we werden er niet vrolijker van samen.
De volgende ochtend aan de ontbijttafel de nieuwe manier besproken en we doen allemaal ons best elkaar hierin te helpen. Zo fijn om samen de dingen zo op tafel te kunnen gooien. Heerlijk als de meiden zelf komen met het idee om aan het eind van elke dag allemaal 1 positief en mooie herinnering van de dag te noemen. Wat vonden we vandaag leuk en goed gaan? Maar ook wat vonden we minder leuk? En wat zouden we daar aan kunnen doen? Dit hebben we heel in het begin van alle therapieën geleerd en pikken we gewoon weer op. Wat kan je dan TROTS zijn op je meiden.

Conclusie:
Zo slecht doen we het helemaal niet als gezin en ja ik ben dan ook mega trots om mama te zijn van dit mooie gezin.
En super blij met alle lieve mensen om ons heen die samen met ons willen meedenken naar de goede weg.

2 thoughts on “Niets MOET

  1. Wil Moggré

    Mooie blog Brenda, het blijft lastig overal een balans in te vinden en al lijkt het allemaal z’n gangetje te gaan vaak is dat niet zo en is het gewoon hard werken. Elke dag, elke week, elke maand.
    Jullie doen het super zo te horen maar kost natuurlijk wel de nodige energie en dat wordt nooit zo gezien helaas. Sterkte.

    1. Brenda Auteur bericht

      Precies zoals jij het zegt. Hard werken dag en nacht. Maar we doen het met alle liefde die we in ons hebben. Soms denken we alles goed te doen, en dan kom je toch in een soort van sleur.. Zet je aan het denken. Zo fijn dat we dit als gezin samen zo goed kunnen. Die zelfreflectie is erg belangrijk. En niet bang zijn om dingen te leren en veranderen haha das dan weer mooi meegenomen 😉 Dank je wel!

Reageer