Krachtstokken maken

      Geen reacties op Krachtstokken maken


Het ontspannen door creatief bezig te zijn bevalt ons wel.
Een week achter de rug waar je U tegen zegt en dus dit weekend kunnen wij mooi verder met het creatief zijn.

Donderdag raasde er een flinke Wester storm over het land. Gevolg dat er vele bomen omwaaiden, vrachtwagens om vielen op de snelwegen, dakpannen je om de oren vlogen en het water uit het kanaal zo omhoog de weg op kwam. De meiden ’s ochtend naar school gebracht. Toen viel het nog mee. Rond een uur of 10 begon het pas heftig te worden en om een uur of 12 zakte het gelukkig weer af.
Als ik de verhalen van Floortje hoor heeft ze het heel erg zwaar gehad. Flinke paniek aanvallen op school en haar mooie Squease vest natuurlijk nog thuis.
Gelukkig hield meester haar in de gaten en kon hij met goede gesprekken de schade beperken, dacht hij. Eenmaal thuis kwam alles er dubbel en dwars uit. Ze had niets gegeten en of gedronken en haar hele lichaam deed pijn. Al haar spieren waren dik en aangespannen door de tics maar ook door het vele trillen van de angst. Ze mocht niet naar huis, want meester wilde het risico niet lopen dat papa en mama iets zou gebeuren onderweg. (Hij kon ook niet weten dat dit juist zorgde voor nog meer paniek. Wat nu als papa en mama dood gaan door de storm?) Echt een K dag dus voor haar.
’s Avonds heb ik toch even met meester gemaild hierover. Hij belde al snel terug en we hebben het er even goed over gehad.
Op school kan ze blijkbaar alles goed voor zichzelf houden, terwijl de impact wel degelijk heel heftig is. Waar ligt haar grens? Wanneer moeten we echt actie ondernemen? Niet eten is voor ons thuis een teken dat ze te veel in haar hoofd heeft. Een alarmsignaal zeg maar. Tijd voor actie. Tegelijkertijd vertelde meester dat ze tijdens schoolkamp ook niet at, maar dat het wel goed ging! En dat klopt.
Komt er op neer dat we echt met elkaar om tafel moeten. Gesprekken met het ondersteuningsteam van school zijn gelukkig al in gang gezet en deze dag hielp mee met het zien van de ernst.
Niet leuk voor Floortje maar wel goed dat het er nu zo uit komt. Hopelijk kunnen we hier iets mee.
Fijn voor haar dat ze die middag naar de Fysio therapie mocht. Even al haar pijnlijke spieren weer los maken en ontspannen.
Maud? Die vond het allemaal wel spannend. Het waaide zo hard dat de dakpannen van het dak waaiden!
Vrijdag moest ik naar het ziekenhuis voor onderzoek aan mijn knieën. De meiden gezellig samen met oma mee. Fijn om niet helemaal alleen in die wachtkamers te moeten wachten. Uiteindelijk vind ik het ook best wel een beetje spannend. Floortje wilde natuurlijk niet maar is toch mee geweest. Hoe moeilijk ook, uiteindelijk ging ze met mij mee naar binnen tijdens het gesprek. Wat een topper! Weer iets overwonnen en het viel uiteindelijk reuze mee.
Mijn knieën? Tja. Das een heel verhaal. Komt er op neer dat mijn knieschijven beiden erg flexibel op hun plek zitten. Het werken in de kinderopvang en dus kruipen op mijn knieën, op gelijke hoogte zitten met kinderen, dus op mijn hurken enz enz.. hebben er voor gezorgd dat mijn knieschijven hoger zijn gaan zitten dan normaal. Ze moeten elke keer weer terug komen op hun goede plek en dit gaat steeds lastiger. De binnenkant is gaan verslijten waardoor hij niet helemaal meer hol is. Hij past dus niet lekker op de kop. Gevolgd door pijn. Pijn met alles waar je je knieën voor nodig hebt. Hurken, lopen, fietsen, traplopen enz. mijn rechter knieschijf is wat ontstoken en houd vocht vast. met fysio kunnen we aan de gang om de andere spieren aan te sterken en de pijn wat op te vangen. Verder kunnen ze niks helaas. Zoveel mogelijk opletten hoe ik de dingen doe zodat het in de toekomst niet nog erger word.

Je begrijpt dat het pittige dagen waren. Dit weekend waren we dan ook toe aan iets ontspannends. Creatief bezig zijn!
Floortje leert met de therapie meer zelfvertrouwen te krijgen. Hoe kan je dit doen? Positief denken over jezelf. Waar ben je goed in en wat zeggen anderen over jou? Samen hebben ze een positiever zin bedacht die ze elke dag een aantal keer hardop moet zeggen. Natuurlijk door te staan in een positieve houding. Hoe vaker ze het doet, hoe echter het voelt.
‘Ik ben aardig en behulpzaam!’
Om dit te versterken hebben we samen onze eigen krachtstokken gemaakt. Na de storm hebben we mooie takken gezocht. Deze hebben we geverfd en met wol versierd. Bovenaan hebben we hem versierd met dingen die we al langer hadden verzameld. Veren, kralen en schelpen.
Toen ze klaar waren gingen we staan met onze stok in de hand en zeiden we onze zin. Elke dag herhalen we dit en ze staan mooi in de oude paraplubak van mijn opa en oma in de kamer. Elke dag kijken we er naar, en worden we herinnerd aan onze zin. Dat we nog meer kracht en zelfvertrouwen krijgen!

Krachtstokken. Leuk, ontspannend en vooral makkelijk om te maken. Met een groot effect! Zeker een aanrader voor iedereen! Oh en ze staan ook nog eens mooi als kunst in de kamer.

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.