Juiste hulp?

      1 reactie op Juiste hulp?

spaansverlangen_picto_roepen1
Het blijft een gevecht voor goede hulp.
Dit wisten we natuurlijk al, maar nu we er midden in zitten voel je je als ouder machteloos. En soms ook hulpeloos. Hebben we er goed aan gedaan om aan de bel te trekken? Hadden we ons niet zo makkelijk mee moeten laten slepen door eerste keus van de huisarts? Moeten we misschien de ouders zijn die grotere monden hebben en niet zomaar alles voor lief nemen?

Goed gister hebben we weer een drukke therapie dag gehad.
’s Ochtends eerst een gesprek voor de medicatie. Meten, wegen, bloeddruk meten en praten over Floortje en haar Dwang. Deze psycholoog denkt namelijk sterk aan dwang.
Daarna had Floortje haar cognitieve gedragstherapie. Geen EMDR deze keer maar ‘gewoon’ praten. Ze praat met haar over hoe ze zich voelt vooral hoe ze haar emoties het beste leert reguleren. Ze bezorgd zichzelf mega blauwe plekken doordat ze haar rem vergeet en gaat hierdoor dwars door haar pijngrens heen. Ze ‘stoot’ hierdoor zo hard haar knie dat er een bult op komt te zitten, of zwaait zo hard met haar armen om zich heen omdat ze zo boos is op? En slaat vervolgens de bril van Maud van haar hoofd. Enz enz. Ze moet leren hoe ze rustig kan worden ook als ze niet thuis is bij haar boksbal en haar hangstoel.
Maar ook leert ze om alles geen 3x maar juist 4x te doen. Uit haar veilige zone te stappen dus. En ondertussen proberen ze er samen achter te komen waarom ze alles juist 3x moet doen.
Deze psycholoog denkt namelijk dat het geen dwang is maar vooral tics.
Het verschil is niet enorm schijnbaar, maar toch weer wel.

’s Middags mochten de meiden spelen bij Ria en Lucien. Maud ging met haar vriendinnetje mee naar Monkey town en Floortje wilde liever thuis blijven met Ria.
Konden papa en mama weer terug naar Purmerend voor onze therapie.
Dat was een heftige. Menno besloot om in opstand te komen en zijn grote mond te gebruiken. Gelukkig kan Menno dat heel goed zodat ik dit niet hoef te doen.
Even heel duidelijk geweest hoe wij hier in staan.
Wat heeft ze nu? Hoe kunnen wij onze dochter nu helpen als we niet eens precies weten wat ze heeft?
Hun antwoord was natuurlijk dat ze nog eens moeten overleggen en 12 mei horen we hier meer over. Er kwam wel naar voren dat Floortje behoorlijk complex is. Ze heeft heel veel en alles loopt in elkaar over. Heeft ze Tics of Dwang? Dit in combi met zeker haar Angst en ADHD. Dan heeft ze ook nog eens haar emoties die heel erg aanwezig zijn. Dit alles maakt het lastig te bepalen wat ze nu precies heeft. Ze behandelen haar nu op de dingen die het meeste op de voorgrond liggen. Dit waren de angsten en dus EMDR. Nu gaan we aan de gang met haar emoties te reguleren omdat haar dit momenteel in de weg zit.
Als deze dingen wat rustiger zijn dan kunnen we met de andere dingen aan de gang. Voorlopig zijn we nog wel bezig. Misschien wel voor hele lange tijd want dat ze een stoornis heeft is duidelijk. We kunnen geen pasklaar behandelplan uitvoeren bij het woordje Dwang. Elk kind is anders.
Ok. Duidelijk, snap ik. Maar waarom spreken jullie elkaar dan zo tegen? En waarom word er nu al gepraat over medicatie voor de Dwang?
Wat als je je kind zo ziet afglijden dat ze zelfs niet meer naar school wil en steeds maar weer teleur gesteld word door vriendinnen die niet meer met haar willen spelen? Welke uitleg geven we haar mee zodat ze dit kan vertellen op school? En krijgt ze de juiste hulp op school? Ze was altijd een hele vrolijke meid en nu zien we dit steeds minder worden.
Ze gaf aan dit verschil in Floortje ook te zien maar kon hier niet al te veel aan doen. Ze verandert natuurlijk ook omdat ze er bewust van word maar ook de leeftijd speelt mee. Net als de leeftijd van klasgenoten. Dit is normaal dat er scheidingen gaan plaatsvinden hoe moeilijk ook. Wat ze kan vertellen horen we na de 12 mei. Dan kunnen we ons hierin verdiepen en ook naar school toe. Proberen zoveel mogelijk positief te zijn en de positieve dingen benoemen en de rust momenten bewaken voor haar. Wij moeten haar grenzen zijn. We kunnen niet alles in 1x veranderen. Maar dit is hoe Floortje nu is. Dit moeten wij ouders accepteren en hiervandaan verder werken.

Tja. Dan ga je naar huis met een heel dubbel gevoel.
Ok we hebben misschien iets bereikt door onze mond open te trekken en nu gaan ze goed overleggen en krijgen we antwoorden. Misschien.
En aan de andere kant. Doen we er goed aan? Hiervoor had ze dit allemaal nog niet zo heel erg. Ze verandert heel erg! Komt dit door hier? Of word ze gewoon ouder? Toch zoals het ging, ging het ook niet goed. Ze leefde toen helemaal in een eigen wereld en we konden toen niet eens boodschappen doen met haar.
MOEILIJK!!
handtekening-1.jpg

1 thought on “Juiste hulp?

  1. Wil Moggré

    Voel de onmacht, twijfel, waar doe je goed aan en wanneer niet. Is het dit of dat, medicatie of juist niet ( voor ons niet ter discussie omdat onze zoon medicatie weigert).
    Kan me zo voorstellen dat je het soms even niet meer weet. Jullie hebben zelf ook begeleiding lees ik, van Menno (Oosterhoff of andere ?) Dat is al heel fijn al brengt dat ook verwarring soms. Ik wens jullie sterkte en hou vol, dat is het enige wat je kan doen in deze situatie. Niet terugkijken naar hoe het was inderdaad maar leven in het NU, het is zoals het is!.

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.