Is mijn kaarsje bijna opgebrand?

      Geen reacties op Is mijn kaarsje bijna opgebrand?

8.15 uur en ik sta op school met Maud en 2 gastkindjes. Naast de intern begeleidster en opeens moet ik huilen. Huilen midden in die gang in het bijzijn van allemaal mensen. Dat is het laatste wat ik wil. En toch gebeurd het.

Eigenlijk ben ik al een aantal weken met mezelf aan het worstelen. Worstelen of eigenlijk goochelen om het in huis allemaal draaiende te houden. De feestdagen komen er aan en daar merken we zoals altijd weer genoeg van.

Floortje krijgt meer en hardnekkigere tics. Haar dwanghandelingen rijzen de pan uit en als we maar te veel anders dan anders doen is het verkeerd en hebben we de poppen aan het dansen.

Als ik heel eerlijk ben lopen we allemaal in huis op onze tenen om het vooral gezellig te houden.

Ook Maud heeft het de laatste 5 weken moeilijk. Ze heeft veel verdriet en is angstig. Zelfvertrouwen is al helemaal ver te zoeken en het word alleen maar lastiger voor haar. Elke ochtend is ze verdrietig omdat ze naar school moet, en ’s avonds begint ze al met ik wil niet naar school. Zelf spelen bij een vriendinnetje is lastig. Als ze maar weet waar papa, mama en Floortje zijn.

Na de zoveelste niet te troosten huilbui heb ik aan de welbekende bel getrokken. Dit voelt niet goed en ik wil heel graag dat er eens iemand mee kijkt.

Waar begin je dan? Waar we met Floortje ook begonnen zijn. Bij Monique! Zo fijn om die lijntjes te hebben!

Dus mag Maud elke week gezellig naar Monique. Samen onderzoeken ze wat haar dwars zit en wat ze kan doen. Ze heeft met meester en juf gepraat en elke dag gaan we een stapje vooruit. De leuke momenten benadrukken we extra omdat ze deze niet meer zag.

Nu een paar weken verder sta ik in de gang van school zelf te huilen!

Vanmorgen begon hectisch. De verjaardag van Maud gehad, lampion lopen is voorbij en nu op naar de feestdagen. De spanning en stress is begonnen. Te merken aan de ingewikkelde dwang van Floortje. En dan hebben we Maud. Die word wakker en begint met huilen. Even knuffelen in bed, douchen en weer verder met huilen. Niet eten en drinken, met moeite toch een hapje koek omdat het moet en dan opeens spuugt ze alles weer onder. Zo overstuur en ontroostbaar van het huilen. Floortje begint ook met het benoemen van haar pijn in de nek, niet lekker zijn en hoe moet het allemaal op school met de feestdagen? Wat moet ik mee in mijn schooltas? Wat als ik ziek word op school? Maud is ziek dus ik wil thuis blijven voor haar.

Mama! Adem in en weer uit.

Eerst Floortje in de taxi zien te krijgen. Buiten wachten, de taxi is laat. Komt hij nog wel? Ja daar is hij eindelijk! Ik geef haar 3 kusjes op de linker wang, 3 kusjes op de rechter wang, 3 kusjes op haar voorhoofd, een dikke knuffel en 3 zachte tikjes op haar billen. Dan doet ze hetzelfde bij Maud en mij. De taxi in en weg is ze.

Daar komen de gastkinderen en met een huilende Maud probeer ik al lopend naar school het onderwerp te veranderen. Op school word het verdriet alleen maar meer en meer. Sommige dagen valt het mee en breng ik haar zo in de klas. Maar de laatste tijd word het steeds moeilijker. Zoals deze ochtend. Het huilen is zo heftig dat ik op school sta en het echt niet meer weet. En nu?

Zo kan het niet langer. Er moet meer hulp komen.  

Thuis regel ik een afspraak met Monique. Ik moet mijn eigen gedachten weer op een rijtje krijgen. Hoe fijn is het om te horen dat we het goed doen. Luisteren vooral naar ons gevoel. Ons gevoel zegt dat Maud het echt lastig heeft.

Zo moet ze haar grote zus missen op school. Wie is nu haar veilige haven? Waar kan ze nu op terugvallen als ze het moeilijk heeft?

Ook heeft Maud faalangst. Hier worstelt ze al even mee maar nu haar veilige haven van school is word het lastig voor haar.

En dan haar verdriet en angst als ze weg van huis is. Zonder papa, mama en haar grote zus. Die zijn echt wel echt. ’s Nachts huilend wakker worden en de volgende ochtend weer over haar verdriet beginnen, dat verzin je het niet. Het zou zomaar eens verlatingsangst kunnen zijn.

Maar goed hoe nu verder?

Het geeft deze mama rust, wetend dat we het goed doen.

Dat het niet makkelijk is de ballen hoog te houden. Zeker niet nu Maud het ook lastig heeft.

Nog steeds dankbaar de goede mensen om ons heen te hebben en mijn gedachten op een rijtje te mogen zetten. Trek ik toch de stoute schoenen aan en bel nog even een rondje verder. Wie weet heeft er iemand nog tips en tools om even wat meer lucht te krijgen deze periode. Vooral om Maud weer rustig naar school te brengen.

En we trekken die oude trucen doos maar weer even van zolder. Rust ritme en regelmaat gaan er nog strenger in deze weken.

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.