Groene vingers

      Geen reacties op Groene vingers

13

Ok ik kan ondertussen wel zeggen dat ik groene vingers heb. Of nou ja. Ik hou er heel erg van mijn kostbare vrije tijd door te brengen in de tuin. Lekker onkruidjes plukken en plantjes zien groeien. De lente is echt mijn favoriete jaargetijde. Alles krijgt weer knopjes en blaadjes. Heerlijk. Een mooie erfenis die ik meegekregen heb van mijn oma.

Onze meiden vinden het ook heerlijk om buiten bezig te zijn. Spelen met takjes, water en zand is een groot favoriet vanaf het moment dat ze konden kruipen? Haha Vooral Maud. Die spant echt de kroon. Heksen soepjes maken is haar specialiteit. Geef haar een emmertje water en zand en ze maakt de lekkerste soepjes! Schoon blijft ze hier totaal niet bij maar hoe heerlijk is het om te zien dat ze lekker hebben buiten gespeeld?
Floortje houd zich liever iets schoner en verzamelt liever. Steentjes, takjes, schelpen en veren. Ze heeft al een aardige verzameling. En alles heeft een verhaal. Ik zal nooit vergeten dat Floortje naar binnen kwam met een levende muis in haar handen! Het beestje piepte zachtjes maar deed verder niets. Snel naar buiten gebracht en hier heeft ze een uur met hem gespeeld. Toen moest ze hem van mij weer terug zetten waar ze hem vond en met veel verdriet en een groot afscheid ging hij weg. Elke keer als we een muisje zien, gek genoeg zien we hem altijd in het voorjaar tevoorschijn komen op dit plekje, roept ze even naar hem/haar en gaat weer verder.
Net als mij ook echte buiten kinderen. Kan met trots zeggen dat ze graag buiten zijn. Weer en wind vermaken ze zich prima.

Zo nu en dan moet nu eenmaal het gras gemaaid worden en de heg gesnoeid. Meestal helpen we met zijn allen even mee. Papa maait en snoeit. Mama haalt alle takken uit de tuin vandaan en de meiden stoppen ze in emmers om ze vervolgens in de groene bak leeg te gooien.
Als al het werk voorbij is genieten we samen van een glas koude limonade en iets lekkers. Natuurlijk in de tuin.
Gister ging dit precies zo. Tenminste dat was de bedoeling.
Ok eerlijk toegegeven. Ik heb zelf ook een soort van smet vrees/opruim woede. Maar in de tuin gek genoeg niet. Na afloop was ik wel meer dan 3x mijn handen met veel zeep en schuur ze af met een schuurspons. En ja ik ben super eigenwijs en wil geen handschoenen dragen. Dan voel ik de aarde niet.
Maud hielp papa in de voortuin en Floortje hielp mij met opruimen in de achtertuin. Dat was de bedoeling. Toen ik omkeek zat Floortje nog precies zo dan 10 min geleden. In kleermakerszit op het grasveld te staren naar een boomstronk. Toen ik vroeg wat er was zei ze: ‘Mam! Er zat net een slak te likken aan die boomstronk. En nu moet ik die opruimen? Dat is toch vies!’ HUH? Tegelijkertijd zie ik haar woest haar handen afvegen aan haar broek en echt hulpeloos op de grond zitten. Even wist ik niet wat ik moest doen of zeggen. Moet ik nu lachen? Of moet ik boos worden? Stel je niet aan en help me gewoon. Maar ja.. ze heeft nu eenmaal haar dingen. Dus vroeg ik: ‘Vind je het moeilijk om me te helpen?’ ‘JAAA! Ik vind het heel moeilijk mam. Ik kan er niks aan doen.’ En daar kwam ook papa om de hoek kijken. Ook stom verbaasd maar het is goed. Een dikke knuffel en samen bedachten ze een oplossing. Floortje mocht met de hark alles bij elkaar harken en zo kon ze evengoed meehelpen.
Weinig aandacht aan gegeven dus ging het snel goed. Het viel ons op dat ze niet meteen heel druk haar handen ging wassen.

Blijft een raar iets die Dwang/Angst. Het ene moment kan ze het wel en zomaar opeens zie je dit er dus insluipen. Het zal me niks verbazen, hoop dat het niet gebeurd, dat ze straks alles vies gaat vinden en steeds haar handen moet gaan wassen.
Goed niet te veel over nadenken en we gaan het haar dan ook niet aanleren in elk geval.
handtekening-1.jpg

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.