Floortje is 11 Jaar geworden!

      Geen reacties op Floortje is 11 Jaar geworden!


Deze week is onze mooie Floortje alweer 11 jaar geworden en dit hebben we uitgebreid gevierd. Ze is ongelooflijk verwend en helemaal gelukkig.
Een drukke week in het teken van de Koningsspelen, Koningsdag en natuurlijk haar verjaardag. Ik moet eerlijk zeggen dat het dit jaar best goed ging. We hebben de rust er goed in gehouden. Natuurlijk wel naar school, maar meedoen met de koningsspelen op een andere locatie met nog 2 scholen, dat hebben we aan ons voorbij laten gaan.
Gister de week afgesloten met een feestje en vandaag, zoals verwacht, komt alle drukte en onrust er bij haar uit. Vanmorgen werd ze pas om 7.30u wakker. Voor haar doen helemaal uitgeslapen! Mee naar buiten op haar Pennyboard en een flink rondje gelopen met Guus. Al snel niet meer binnen te houden en dus lekker buiten spelen. Dat gaat dan weer met de nodige uitspattingen in geluid en drukte. Heerlijk als je het mij vraagt. De rest van de dag een beetje een hang dag in en om het huis. Gepaard met de verschillende tics. Maar dat zijn we ondertussen wel gewend.
Iedereen hier in huis is moe geloof ik. Lekker relax dagje dan maar.
Kan ik hier mooi even mijn hoofd leeg maken.

11 Jaar alweer. Waar blijft die tijd? Begrijp me niet verkeerd ik ben gek op mijn meisjes en zou het allemaal zo weer doen. Maar als ik van te voren wist dat het allemaal niet zo makkelijk zou zijn?
We hebben een grote stap vooruit gezet in onze ‘strijd’ en dit hebben we dan ook gevierd in ons hoofd. Kort hierna kregen we een tegenslag.
De therapeute die ons van het begin af aan heeft begeleid stop er mee. Ze gaat dichterbij huis werken. Voor haar super leuk maar voor ons minder. Daar gaan de radartjes van mama weer. Bellen, bellen, denken, regelen en nog meer bellen. Wat als we stoppen met therapie? Wat kan het ‘Triversum’ nog meer bieden? Moeten we de sprong hogerop wagen? Kunnen we het anders?
Wat heeft Floortje nu nodig. Daar komt het op neer.
Wat ze nodig heeft is vooral even met iemand anders dan papa of mama kunnen praten over haar dingen. Werken aan haar zelfvertrouwen en wat al niet meer. Voor nu is dit voldoende en gelukkig kennen we een heel lief iemand bij wie ze terecht kan.
Voor nu dus niet naar Amsterdam want dat was waar we heen hadden gegaan. Ik zeg dan met nadruk NU. Wat er in de toekomst gaat gebeuren weet niemand. We hopen dat het zo te doen is, maar in onze achterhoofden weten we ook waar we wel heen kunnen.
En dan hebben we het stukje school keuze. Welke school? Wat zijn de mogelijkheden? En daarbij weten ze wel om te gaan met Gilles de la Tourette? Dan komt er bij dat we met meer mensen hebben gesproken en dan slaat de twijfel toe. Misschien kan ze met aanpassingen gewoon naar een ‘gewone’ school? Welke aanpassingen zijn er en wat zijn de mogelijkheden? En dan zoek je dus naar de welbekende speld in de hooiberg. Gaan we weer bellen en mailen en kom je er toch elke keer weer achter dat je ideeën lastig haalbaar zijn op de ‘gewone’ scholen.
Ok misschien moet ik het los laten allemaal. Dat kleine sprankje hoop dat je hebt vliegt al snel door het raam naar buiten omdat er zoveel bij komt kijken. Zoveel zoekwerk en zoveel rompslomp er omheen.
Ik wil gewoon dat onze Floortje eindelijk eens GEWOON haar ding kan doen. Gewoon net als ieder ander kind. En dat deze mama gewoon net als elke andere mama haar kind naar school kan brengen en weer op haalt zonder zorgen. Niet elk weekend moeten bikkelen aan schoolwerk omdat het door de weeks niet af komt. Niet van te voren de week uit moeten stippelen om de rust te bewaren. Niet moeilijk hoeven te denken met thuishouden op een drukke koningsspelen dag. Deze dag betekend ook dat er iets geregeld moet worden voor Maud die daar naartoe gebracht en gehaald moet worden, want ik heb geen auto. En vervolgens wil deze mama wel even kijken en aandacht geven aan haar kleine meid. Dus samen met een gastkindje en Floortje op de fiets heen en weer. De middag door naar therapie enz. Kon het allemaal maar eens GEWOON!

Tja.. 11 jaar geleden had ik de keus om wel of niet mama te worden. De zwangerschap vroeg heel veel van ons. Ik heb letterlijk gevochten voor mijn eigen leven en dat van onze Floortje.
Dat vechten doe ik nu dus alweer 11 jaar samen met Menno en kijk wat we hebben bereikt! Samen hebben we nog een hele mooie dochter gekregen en zijn we een super mooi gezin.
Maar soms. Zou ik zomaar even een paar weken niet willen vechten. Dingen kunnen doen zonder er bij na te hoeven denken. Er van uit kunnen gaan dat het allemaal vanzelf gaat.
Tegelijk denk ik dat het ook heel saai zou zijn. Niets meer hoeven te regelen. Wat moet ik dan doen?

Ieder huisje heeft zo zijn kruisje en dit is de onze.
Realistisch gezien is die zo slecht nog niet. Het kan altijd nog erger.

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.