En nu IK

      Geen reacties op En nu IK


Ik merk aan mezelf dat ik niet lekker ga en dit word bevestigd door de sfeer in huis.
Tijd om mezelf onder de loep te nemen. Hoe doe ik dat dan? Simpel. Ik ga in gesprek met mijn alles, mijn steun en toeverlaat, degene die mij het beste kent. Menno dus!
We hebben samen al zoveel meegemaakt, en hij kent mij echt door en door. Hij is degene die mij, toen ik heel diep gezonken was, er weer bovenop heeft geholpen. Samen met de psychologen hebben ze me weer hier op aarde gebracht. Hij is ook degene die mijn angsten kent en van dichtbij heeft meegemaakt.

Ken je dat gevoel wanneer je een marathon loopt en deze even snel wil eindigen als je gestart bent? Ergens komt die man met de hamer langs. Je hebt het gevoel dat je echt niet meer verder kan, maar je bent nog lang niet bij die finishlijn. Hoe ga je toch door?
Nou zo voel ik me ook. Ik ben kapot! Als ik dan eindelijk een dag vrij heb moet ik verder rennen omdat het huishouden gedaan moet worden, we naar therapie moeten en ja dan moet ik van mezelf ook nog ergens iets leuks doen voor mezelf.
Ja ja ik hoor mijn psycholoog in mijn achterhoofd zeggen: ‘Haal eerst het moeten weg.’ Genoteerd. En dan: ‘Wissel de dagelijkse nodige dingen af met kopjes koffie van 10 minuten. Zo ben je verplicht 10 minuten op je gat te gaan zitten.’ Ok dus de meiden naar school in combi met de hond uitlaten en dan eerst koffie en de krant. Daarna stofzuigen en dweilen en mijn 2e kop koffie. Door naar boven voor de was en dan breek ik.
Wat een bende! Al die spullen en het ligt allemaal door elkaar heen! Ik begin mezelf te verliezen en ga als een wervelwind door de kamers heen. (Ik moet ook eerlijk zeggen dat het best wel mee valt met die troep. Ik ben degene die het troep vind. De meiden hebben gewoon hun barbies en lego uitgestald om mee te spelen.) Uiteindelijk na een uur spullen van links naar rechts verplaatsen en weer terug barst ik in een gillen uit! Ik val op de grond en wil alles wat ik in me handen krijg heel hard gooien tot het stuk is! Allemaal frustratie en onmacht.
Gelukkig voor mezelf hoor ik mijn psycholoog weer praten. ‘Hou je rustig. Adem in, adem uit. Stop met wat je doet en ga naar de koffie. Even 10 minuten op je gat zitten en als het nodig is met de kookwekker erbij.’ Ik ga toch nog even door om vervolgens hard huilen naar beneden te lopen om koffie te zetten. Guus komt bij me zitten en samen komen we tot rust. Pff dit kan zo niet langer. Ik moet iets doen.
Dus zodra Menno thuis is praten we er over.
Wat hij zegt? ‘Je hebt het goed gedaan. Wat je geleerd hebt doe je. Ik ben trots op je!’
En hij heeft gelijk. Maar waarom gaat het dan mis?
Menno zijn woorden: ‘90% van alles wat om Floortje draait regel jij. Jij bent er met alle gesprekken. Jij bent er als ze uit school komt, en jij vangt dan ook alle eerste klappen op. Dan heb je nog een dochter die haar plekje in huis gaat veroveren, je gastkindjes en al het huishouden.’
En hij heeft gelijk. Hij moet nu eenmaal werken, is gewisseld van baan zodat hij vaker thuis is. Hij is er om mij aan te horen en als ik hem vraag dingen te doen in huis doet hij het zeker. (Moet ik wel vragen. Da’s nog een dingetje.)
En de rest komt bij mij. Omdat ik overal middenin zit met Floortje weet ik ook veel over haar. De regel dingen komen simpelweg bij mij. Gesprekken bij therapeuten of hulpinstanties, maar ook bij de ‘normale’ dingen.
Zo kwamen we bij de fysio therapie om haar nek te masseren. Mag je weer het hele verhaal vertellen. Wat zetten we als diagnose? Is het chronisch? Dan mag ze onbeperkt heen, anders is het maar een paar keer.. goed discussie volgt over wat Tourette nu eigenlijk is. En die discussie kan in zo ondertussen wel dromen! Hoe vaak ik moet uitleggen dat Tourette meer is dan schelden of schreeuwen. En dus leg ik nog maar eens uit wat Tourette zo ongeveer nog meer is. ‘Het is toch neurologisch? Wat heeft dat met spieren te maken?’ Goed Floortje is geholpen en ze heeft het onder de noemer spierspanningen gezet.
Je begrijpt die discussie komen we meer en meer tegen. Dood vermoeiend voor mij maar ook voor Floortje. Hoe gaat zei er eigenlijk mee om? Misschien kan ik nog wat van haar leren. Dat weet ik wel zeker eigenlijk.

Terug naar mezelf. Wat kan ik verder nog aan mijn gevoel doen? Afstand nemen kan nu eenmaal niet. Rust nemen wel. Zo hebben we samen besloten dat de Ranch even stopt. Drukke periode komt er aan met sinterklaas enz. Zaterdag is nu een niks doe dag. Een de boel de boel laat dag. En zondag idem dito! Niks moet alles mag. Rust.
Menno vroeg ook of ik eigenlijk wel hoor wat mensen tegen me zeggen en of ik wel door heb welke hulp we aangereikt krijgen.
Mijn ouder die van de week belden en getuigen waren van een stukje avond ritueel. Floortje die niet lekker in dr vel zat en haar zus een trap verkocht. Ik had het bed van Maud verschoond, en die van Floortje naar de volgende dag geschoven. Hier was ze het niet mee eens en ging het zelf regelen. haar zusje stond in de weg en zo gebeurde het. Ik moest ophangen en ik geloof dat ik mijn ouders geschrokken achter liet. Ze konden nog net zeggen dat ze trots op me zijn en van me houden. Dat ze weten dat ik het niet makkelijk heb maar dat ze trots zijn op de manier hoe we het samen als gezin doen.
Maar ook de mensen dichtbij ons. Als we hulp nodig hebben hoeven we het maar te vragen. En iedereen respecteert en accepteert Floortje zoals ze is. Hoe fijn is dat?
Om eerlijk te zijn komt het niet binnen. Ik leef in een soort van grote bubbel. Ik hoor het wel maar het komt niet helemaal door die bubbel heen.
Wetend dat ik er niet alleen voor sta. Dat je energie krijgt van die lieve reacties. Ik ben ook geliefd. NEEM HET IN JE OP!

Mijn conclusie?
Ik doe het goed zoals ik het nu doe.
Geef toe aan de vermoeidheid en neem rust.
Neem alle lieve woorden en hulp in ontvangst en krijg er energie van.
Ok, ik ga ook nog in gesprek met de psycholoog. Even de dingen op een rijtje zetten.
Dit gesprek met Menno was net wat ik nodig had.

En die gesprekken over Tourette? Tourette is meer dan alleen maar schelden en schreeuwen!
Ik kan het wel van de daken schreeuwen!!! Knoop het in je oren en geef het vooral aan iedereen door die het wil horen en die anders beweert! Scheelt ons in de toekomst!

Reageer