De eerste schoolweek overleefd

      Geen reacties op De eerste schoolweek overleefd

De eerste schoolweek hebben we weer overleefd! Zoals Floortje het zo mooi kan verwoorden.

Een spannend begin maar wat hebben ze het goed gedaan beide!
Maud was er zo aan toe dat ze meteen al zei. ‘Ik ga niet huilen mam. Ok misschien wel een beetje maar dat komt omdat ik het ZO spannend vind! Ik heb er super veel zin in.’
En nee ze hoefde niet te huilen. Wat is dat heerlijk weer naar huis gaan zeg.
Trots als ze was liet ze de eerste dag haar etui zien. ‘Er zit ook nog een schaar in mam!’ en toen ik weg liep stootte ze opeens haar knie tegen haar laatje aan. ‘Ik heb ook nog een laatje in mijn tafel. En er zit ook nog een boek in.’ Haha lekker ding.
De hele week super stoer een kus en knuffel bij de deur en mama naar huis. Nog even zwaaien bij het raam en klaar.
Vrijdag de eerste keer met de gym bus mee naar de gymzaal. Weer zo’n spannend iets. Papa was gelukkig vrij vrijdag. Hij kon meteen mee de klas in en uitzwaaien bij de bus. Ze heeft zo goed gegymd dat ze er vandaag nog spierpijn van heeft.
In de klas al meteen flink geknutseld en gerekend. ‘Er is geen speelhoek meer mam. Maar we hebben wel een boekenhoek. Lekker veel boeken lezen, want dit vind ik zo leuk!’ Aan het eind van de eerste week heeft ze al flink wat geleerd. Zo ook het woordje ROOS. Als tegenprestatie van de juf kregen ze allemaal een mooie roos mee naar huis. Wat een kanjer die Maud.

Ook Floortje heeft het super goed gedaan.
Lopend naar school toe was het toch wel even heel erg spannend. Die mond en tong draaiden overuren. Maar ook haar schouders en vingers doen mee. De dwang dingen werden even mega maar we doen net of we het niet zien allemaal. In de klas gekomen staan de tafels en stoelen al klaar. Ze zit veilig op bijna hetzelfde plekje als vorig jaar. Alleen is dit een ander klaslokaal. (Gelukkig lijken de lokalen super veel op elkaar) Maakt het wel makkelijker voor haar. Haar eigen tafel en hokje zijn meeverhuisd. Het enige wat veranderd is is het groepje wat bij haar zit. Gelukkig zit ze naast haar vriendje. Hij weet precies hoe ze is en trekt zich helemaal niks van haar dingen aan.
Dat was dan ook te merken want ze kan alles gewoon doen. Niemand die het gek vind of haar er raar op aan kijkt. Met meester heeft ze de afspraak dat als ze de klas uit moet, dit ook mag. Ze mag dan even naar de kleine speelzaal om tegen een bal te trappen of te rennen. Volgende ding is wel dat ze dit zelf aan moet geven. Dit is nog wel even een leerpuntje.
Maar goed ze heeft het super goed gedaan deze week. Naarmate het donderdag werd, werd ze toch wel erg moe. Veel nachtmerries en slecht slapen en overdag veel last van haar dwang en tics. In de klas is ze vrij rustig dus dat is goed. Geef het even de tijd. We zijn net begonnen. Zolang ze maar zichzelf kan en durft te zijn, dan is het goed.
Enige domper op de week, vind ik dan weer, is als je zaterdag avond ’s avond na het douchen de vraag krijgt of je haar even wilt masseren in haar nek en schouders. Dan weten wij al hoelaat het eigenlijk is:
– Waar heb je pijn?
In mijn nek en hier.
– Ze wijst onder haar schouderblad. En tegelijk zie ik haar tic komen. (Als je het er over hebt lijken ze wel extra getriggerd te worden. Hoewel ze meerdere keren, of zelfs elke minuut, aanwezig zijn. De hele dag door!) Overdag zie je er weinig van want de kleren verhullen best veel. Ik denk de ook dat ze het allemaal goed weet te camoufleren.
– Wij schrikken hier behoorlijk van als we het zien gebeuren. Ze trekt haar schouder naar achter en tegelijkertijd zie je haar schouderblad naar achter komen.
Het liefst tot het knak zegt mam. Dan voelt het goed. Ik voel de hele tijd een kriebel op die plek en als ik dit dan doe dan is die kriebel weg, voor heel even, want dan komt hij weer opnieuw.
– Ik probeer haar zachtjes te masseren. Maar eigenlijk komt het er op neer dat ik alleen maar zachtjes de zere plek aanraak. Hij is al dik en ik zie aan haar dat het pijn doet. Maar dit is goede pijn. Het lucht op, zoals ze zelf zegt.
Daar zitten we dan heel rustig op bed met tranen in onze ogen. Als ik het genoeg vind even samen knuffelen en dan staat ze op.
Mam, kijk! Ik kan mijn arm weer gewoon bewegen. Het doet geen pijn meer. Voor nu. Nu kan ik lekker gaan slapen.
Welterusten lieverd. Wij zijn trots op je. Lekker slapen, en vooral even zonder die pijn, want je hebt het verdient.
Als de meisjes dan eindelijk in bed liggen, hebben papa en mama even helemaal niks. Maar wat breekt je hart als je weet dat je dochter zo veel pijn heeft en geen moment op de dag piept of zeurt. Vaak genoeg durft ze niet te vragen of we haar willen masseren. Vaak genoeg vergeet ze het. En als ze het dan vraagt is het eigenlijk alleen maar omdat de pijn echt niet meer te dragen is. Dan help je haar terwijl jij ook weet dat het pijn doet wat je doet, wetende dat dit het minste is wat je voor haar kan doen.

Trots op onze meisjes dat ze deze week hebben overleefd! Op naar alle volgende die komen gaan dit schooljaar.

Reageer