Corona gekte in huize Deelstra

      Geen reacties op Corona gekte in huize Deelstra

Een nieuw blog dus een nieuwe inkijk in ons leventje. Wat houd ons bezig op dit moment?

Ik zou heel graag over iets anders schrijven maar dat is niet eerlijk nu.

Het Corona virus houd ons en de rest van de wereld behoorlijk in zijn greep. 

Gelukkig, of eigenlijk God zijn dank, zijn wij er niet ziek door, maar wel goed ziek van. 

De eerste periode kijken we gelaten aan. Het is niet anders en we maken er het beste van net als iedereen. Vanaf nu is alles net even anders. We houden afstand van elkaar en het boodschappen doen gaat ook anders. Eigenlijk geven we het lijstje aan papa mee. Hij doet de boodschappen want deze mama vind het maar helemaal niks. Al die hamsterende paniek mensen in de winkel. Goed, kort gezegd speelt mijn eigen dwang en angst enorm op. En ik weet dat ik me groot moet houden omdat ik nu eenmaal het grote voorbeeld ben maar het is moeilijk. Om maar even iets in de groep te gooien. Ik temperatuur iedereen in huis 3x per dag en dan 3x in elk oor om er zeker van te zijn dat het echt goed is. Loop elke ochtend en avond met me poets doek alles na en aan het eind van de week stort ik in. Floortje doet er gewoon een schepje bovenop met haar paniek aanvallen, dwang en tics. Zo gaat het dus niet.

Samen gaan we om tafel en spreken we af dat we alleen de persconferenties kijken. We maken een mind map met welke dingen we controle over hebben en welke niet. Als het op papier staat maakt het duidelijk. De positieve dingen en waar we blij van worden vergroten we.

We spreken met de psycholoog en de school van Floortje. Ze heeft geen overzicht en krijgt niks gedaan van school. Ze zit bom vol stress, tics, angst en dwang pff.

We werken nu met een planning van minuut tot minuut. Echt een rooster wat te doen en het helpt! Iets dan.

Ondertussen, weer een paar weken verder, gaat Floortje aardig goed. Ondanks de paniekaanvallen, de dwanghandelingen en die pijn door de vele tics.

Dan is er ook nog Maud. Die ziet alles gelaten aan en doet hard haar best maar ook die raakt op.

Alles gaat anders. Ze ziet haar zus worstelen, en haar papa en mama hard werken zodat iedereen naar zijn werk kan. Want ja. We hebben evengoed nog gastkindjes over de vloer. Gelukkig misschien want die zorgen voor de nodige afleiding en ritme. Ons wereldje draait evengoed door.

Maar er moet er ook huiswerk gemaakt worden. Floortje zit ondertussen al met een goed rooster de hele ochtend aan de laptop met de klas. Tussendoor houden we pauze en eten en drinken we samen. Ook Maud heeft haar momenten aan de laptop. Maar dat komt natuurlijk nooit uit. Klopt, het is vaak in de ochtend en dan hebben we hier spitsuren. Maar, zegt juf. Je moet elke dag zeker 2,5u aan je schoolwerk. Goed dat redden we makkelijk. Elke dag als in 7 dagen per week. Dan verspreiden we het toch? Alles is echt wel af. Maar wat een gedoe! Maud heeft mij echt nog nodig.

Als de kinderen weg zijn gaan we samen zitten en voor je het weet is de dag om.

Samen koken, eten en nog even iets leuks doen samen, want je moet de dag wel leuk afsluiten.

De meiden slapen laat en worden geregeld wakker. Papa gaat vroeg naar bed, want zijn dag start om 3u. Kortom lange dagen voor ons allemaal.

De focus van Maud voor huiswerk is weg. Ze is snel afgeleid en krijgt weinig gedaan. Ze huilt weer veel en hangt het liefst de hele dag aan me. En Floortje tja. Die begrijpt alle ellende maar al te goed. Ook dat we er even doorheen moeten maar wat is het zwaar!

Positief blijven! Dat zeggen we elke dag tegen elkaar. En als het even niet lukt. Wat kunnen we dan wel doen, en waar worden we blij van?

Dan roepen we het hele dorp op voor een Berenjacht, en wat een enthousiasme! Overal staan beren voor de ramen. Doen we samen een rondje om met Guus de hond of op de fiets. En kregen we zomaar een rubber bootje omdat iemand aan het opruimen was.

Zo proberen we elke dag de positieve dingen te zien en te genieten hoe klein die momenten ook zijn.

‘Uiteindelijk hebben we elkaar en zijn we gezond.’

Deze zin horen we de laatste dagen steeds weer terug en dit uit de monden van de meiden. Dan smelt mijn hart en weet ik dat we er als gezin wel doorheen komen. (Volgende stap voor mama is ook echt geloven dat we er gezond en wel doorheen komen. Want die angst zit diep hier bij mama)

Reageer

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.