Begrijp jij het nog?

      Geen reacties op Begrijp jij het nog?


De vakantie is bijna voorbij en net als ik denk dat het eigenlijk best wel goed gegaan is hoor ik ’s avonds heel iets anders van Floortje.

Ok, dat ze druk is en dat de dwang en tics aanwezig zijn wisten we. Maar alles bij elkaar komt ze toch rustig over. Minder druk in haar hoofd en relaxter. Als ik dit benoem moet ze opeens heel erg huilen.
‘Het gaat helemaal niet goed mam. Ik kan helemaal niks goed doen en voel me er heel ongelukkig door. In mijn hoofd moet ik steeds alles goed maken en dat doe ik door mijn dwang en tics. Misschien zie het niet altijd, maar ik doe het wel.’
Boem. Die komt binnen.

Na even rustig praten wat ze precies allemaal doet komt er een, volgens mij klein deel, uit.
Tics zoals haar schouders en vingers knakken zijn aanwezig. Normaal gesproken alleen aan de rechterkant, nu ook links. Pulken aan haar lippen en vingers, maar ook de lijntjes volgen, of eigenlijk goed over de lijntjes heen stappen. Lijntjes van de stoeptegels, lijntjes van de planken vloer boven op haar slaapkamer, lijntjes van de drempels die ze over gaat enz. Als je vraagt hoe ze er dan overheen moet krijg je een heel ingewikkeld verhaal wat ik eigenlijk niet na kan vertellen.
Maar ook het dwangmatig opruimen of eigenlijk weg stoppen van alle spullen in haar kamer.
Samen op haar kamer spelen mag maar dat betekend ook dat er aan het eind van de dag eerst weer opgeruimd moet worden. De lego huisjes moeten precies zo weer terug gezet worden, maar hoe stonden ze ook alweer? Schuiven, in bed, uit bed, kijken, net zo lang tot het weer goed voelt. En dit neemt behoorlijk wat tijd in beslag als je je bedenkt dat ze elke keer precies zo weer in en uit bed moet stappen over de lijnen van het vloerkleed en de planken. (Misschien moeten we vloerbedekking in je kamer leggen. Dan zie je de planken niet meer. ‘Nee! Ik weet dat ze er zijn dus dan word ik helemaal gek omdat ik ze niet zie!’)
Hoe doe je het dan als je buiten speelt? Als ze naar het kanaal rennen mag jij er niet achteraan.
‘Nee. Dan moet ik het rondje af maken terwijl hun dezelfde kant weer terug rennen. Als we dan tikkertje spelen kan ik er niet achteraan. En het kanaal is gewoon te ver weg. Als ik door het dorp heen ren kan ik het allemaal onthouden en stiekem de volgende keer snel even terug rennen. Het kanaal of de rotonde is gewoon te ver weg. Dat kan ik niet onthouden en dan word ik gek!’
Dat verklaard dan ook waarom je zo hard gaat praten misschien?
‘Ja! Dan ga ik hard praten en gillen omdat ik het niet kan inhouden. En dan krijgen we weer ruzie omdat ik niet goed mee doe. Dan ga ik maar naar huis en stop ik er mee.’
Even rustig thuis bijkomen en dan kan je er weer tegenaan. Vaak ga je daarna weer met ze spelen.
Thuis is dit idem dito. de meiden kunnen echt wel heel leuk samen spelen, maar uiteindelijk eindigt dit in ruzie. Huilende Maud of een hele boze Floortje, vaak genoeg gepaard met schoppen en of slaan. Als ik dan luister wat er precies verkeerd gaat, is het vaak omdat Maud ook een mening krijgt en deze dan ook goed laat horen. Floortje vind dit lastig en omdat het niet op haar manier gaat is dit weer moeilijk.

Maud kwam laatst bij me en vertelde dat ze het erg moeilijk vind met Floortje als zus. Dan breekt je hart als mama. Het is idd moeilijk elke dag weer. Altijd aanpassen aan haar manier en zorgen dat je de dingen precies zo doet zodat Floortje tevreden is. Als het niet zo gaat raakt Floortje weer in paniek en dat is moeilijk om te zien. Maud moet idd heel veel dingen anders doen. In elk geval moet ze overal over nadenken voor ze iets doet. En dit kan ze echt super goed! Niemand begrijpt Floortje beter dan Maud.

Aan het eind van ons gesprek kwam Floortje tot de conclusie dat ze heel ongelukkig is en dat niemand haar begrijpt. Gevolgd door vele waterlanders.
Met zijn allen op bed knuffelen is de enige troost die we kunnen geven.
En toen begon Maud te vertellen.. ‘Floortje. Ik begrijp jou heel goed. Ik weet alles van je tics en dwang en ik kan je altijd helpen, daarom ben ik altijd bij je. Als iemand je 1 kusje geeft kom je naar mij toe, dan kan ik je er nog 2 geven. Als je verdrietig bent, of bijna in paniek raakt, kan ik je heel stevig vast houden, dan gaat het beter. Maar ook als je andersom terug moet lopen kan je dit tegen mij zeggen, dan loop ik het voor je, of dan help ik je door de rest af te leiden. Ik ben er gewoon altijd voor je als je het moeilijk hebt.’
Wow! Dan ben je 7 jaar en al zo slim. Tegelijkertijd pas ook jij je hele leventje aan zodat je zus gelukkig is. Je zus gelukkig betekend natuurlijk ook jij gelukkig, want dat ligt heel dicht bij elkaar.
Daar valt niks meer aan toe te voegen.

Wij begrijpen het idd lang niet altijd nee. Zelf begrijpt ze het niet eens altijd. Maar we zijn er wel voor elkaar om elkaar te helpen. En we doen altijd ons best. Daar gaat het om.

Reageer