Aan de bel getrokken

      2 Reacties op Aan de bel getrokken


Zo gaat het een tijdje heel erg goed met ons gezinnetje, maar je moet ook weten wanneer het minder goed gaat. Wanneer trek je dan aan de bel? Nou nu dus.
Zo fijn dat we dat korte lijntje met alle hulpverlening hebben behouden. Nog fijner dat als je na goed overleg thuis, en met jezelf, (want als ik eerlijk ben was mijn trucen doos ook leeg) aan die bel trekt je dan dezelfde week nog terecht kunt voor een gesprek.

Er was al even een nieuwe tic in aantocht bij Floortje. Nieuwe tic zorgt voor onrust en pijn helaas. Prima laat hem komen en laat hem er zijn. Als hij er is en je bent er wat aan gewend, dan gaat het weer beter. Helaas is deze tic zo heftig dat hij bijna niet in te houden is. Dit doet ze wel en dit kan ze super goed. Gevolg? Dat ze ’s avonds bij papa op bed komt zitten zodat hij haar zere schouder kan masseren. Haar spier is dubbel zo dik en hard!
Papa doet zijn best om haar zachtjes en pijnloos weer een beetje soepel te maken. Maar als je dat koppie ziet van haar pfff. Dat breekt onze harten. Elke dag de hele dag heeft ze pijn. ‘Mam. Het voelt net alsof iemand een spijker op mijn schouder zet en er elke minuut een klap met de hamer op geeft. Het doet zo’n pijn! De pijn die papa nu geeft als hij hem aanraakt is best lekker. Dat lucht op. Is een andere pijn en dat voelt goed.’
Om die pijn in haar schouder te compenseren gaat ze pulken aan haar tenen. Die bloeden geregeld. Het feit dat ze sokken aan heeft maakt niets uit. Ze wrijft ze zo hard tegen elkaar aan dat gaan bloeden. Spontaan kreeg ze eczeem onder haar oksels en werd geregeld wakker met nachtmerries. Concentreren op school was moeilijk afgelopen week. Als je vraagt waarom ze huiswerk mee heeft? Krijg je, als je al antwoord krijgt, te horen dat ze het niet begrijpt. Rekenen bijvoorbeeld is echt haar ding. Ze kan de tafels zo opnoemen maar nu? Ze weet het niet meer. Ze is alles even kwijt.
Juf wist wel te vertellen dat ze haar tics kon zien in de klas. Niet heel erg en vaak, maar ze waren er. Voor ons een teken dat ze zich dus niet meer in kan houden. Ze moet ze laten gaan. Maar das makkelijk gezegd.
Thuis zit ze de hele dag aan de computer met haar koptelefoon op te kijken naar filmpjes op You Tube. Die geven haar rust. Gelukkig is ze ook elke dag buiten te vinden met vriendinnen, maar dit eindigt vaak in ruzie. Meestal omdat Floortje moe word en omdat de rest niet doet wat zei wil. Voor je het weet roept ze iets naar ze gevolgd door ruzie. Elke keer komt ze huilend binnen en is ze zo boos! Gelukkig begrijpen haar vriendinnen haar redelijk goed en is het de volgende dag weer goed, maar leuk is anders.

Goed ik heb dus aan de bel getrokken.
Zo fijn als je dan diezelfde week nog langs kan komen. En gelukkig ook gewoon bij haar eigen psychologe. Helemaal top.
In de auto hadden we besproken dat ze echt alles ging vertellen waar ze moeite mee had, maar eenmaal daar zei ze weinig.
Met grote moeite liep ze de wachtkamer binnen. Even naar de wc dus de kamer weer uit, maar weer naar binnen kon niet. die stap over de drempel was heel moeilijk. Ze was er al 2x over heen gegaan en straks de spreekkamer in en uit. Ze kon niet nog een keer de wachtkamer in. Dus zitten naast de drempel en de vloer aanraken gevolgd door haar voeten en de vloer enz.
Eenmaal in de spreekkamer kon ze alleen maar zitten. Aan dat koppie kon ik zien dat ze het moeilijk had. Gelukkig werd dit ook gezien door de psychologe. Mama het verhaal gedaan met een bevestigende knik of een ja door Floortje.
De psychologe schrok hier erg van. ‘Dit is de Floortje die we in het begin zagen. Ze begint weer depressief te worden en dat is wat we niet willen.’
Conclusie. Ze kan heel goed haar tics inhouden maar ze moet echt gaan leren ze er meerdere keren per dag uit te laten. Als je ze altijd maar in houd gaan ze pijn doen, gaat dat koppie werken en word je dus depressief. Om die pijn te compenseren gaat ze zichzelf pijn doen door bijvoorbeeld het pulken maar ook door haar vingers te draaien en knakken. Ook haar dwang komt nu meer en meer op de voorgrond en hier heeft ze geen controle over. (Als haar vriendinnen met tikkertje links om rennen moeten ze allemaal ook weer rechtsom rennen. Anders klopt het niet voor haar. Hier heeft ze geen controle over maar dit eist ze wel van alles en iedereen.)
Als eerste moet ze dus echt gaan leren op vaste tijden even uit de situatie te stappen en haar ding te doen. Haar ding doen? Wat dan precies? Dat moet ze dus nog gaan leren.
Ondertussen kan ze haar tics niet allemaal maar inhouden. Ze moet ook leren dat ze er zijn en dat dit mag bij anderen. Op school weten ze er allemaal van en niemand kijkt haar er raar op aan als ze gebeuren. Dat zit echt in haar hoofd.
Kortom we hebben nog weer een lange weg te gaan. Beginnen dus aan weer een periode elke week therapie.

Fase 2.0 noemen we het maar. Goed dat we aan de bel hebben getrokken want ook voor ons gezin is het zwaar op dit moment. Soms red je het om er uit te komen en soms heb je een beetje hulp nodig.

2 thoughts on “Aan de bel getrokken

  1. Marcelle

    Oooh, wat moet dat meisje toch veel doorstaan😢Na het lezen van je blog heb ik eerst een poosje gehuild (kwam gewoon spontaan). Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet zeggen. Alleen dat ik met jullie mee leef. Ik hou van jullie 💋❤

    1. Brenda Auteur bericht

      Dank je wel voor je lieve berichtje. En die tranen hoeven natuurlijk niet he? 😉 Die heb ik wel zo nu en dan haha.
      Uiteindelijk komen we er wel weer uit en sterker dan anders. Het is nu gewoon even zuchten en weer door gaan.

Reageer